เดือนรัก

แทบไม่น่าเชื่อว่าเวลาจะผ่านไปไวราวกับติดปีก นี่ก็ผ่านเดือนมกราคมมาถึงสามสิบเอ็ดวันแล้ว ปีใหม่ที่เราเพิ่งจะฉลองกันไปหยกๆ ตอนนี้ก็เหลือให้นับนิ้วมือได้เพียงแค่สิบนิ้วกับอีกหนึ่งนิ้ว แค่นั้นเอง

เดือนนี้เป็นเดือนแห่งความรัก หรือ “เดือนรัก”

ซึ่งแม้เราจะไม่อยากกล่าวถึงคำว่าวาเลนไทน์ส เพราะบริบทของความเป็นไทยไม่เอื้อให้และผมเองก็ไม่ค่อยอินกับวันวาเลนไทน์สนัก แต่เราก็อดที่จะรู้สึกถึงความรักที่อบอวลอยู่รายรอบในความเป็นกุมภาพันธ์มิได้

ผมพยายามจะหาภาพที่สื่อถึงความรัก ก็เลยเจอภาพเก้าอี้สองตัวที่เก็บมาจากโตเกียวนี้แหละครับที่พอจะสื่อในความเป็น “เดือนรัก” ได้บ้าง – กระมัง

กุมภาพันธ์นั้นเป็นเดือนที่แสนจะพิเศษ เพราะจะมีเดือนใดในหนึ่งปีที่จะสั้นได้เพียงยี่สิบแปดวัน และทุกกุมภาพันธ์ในสี่ปี วันของเดือนนี้ก็จะงอกขึ้นมาโดยปราศจากคำท้วงติงกังขาเป็นยี่สิบเก้าวัน

ผมว่าในการเป็นเดือนรักนี่เองกระมังจึงทำให้กุมภาพันธ์มีความพิเศษหรือได้รับสิทธิพิเศษที่จะทำอะไรก็ได้ (เช่นอยากทำตัวเป็นเดือนสั้นๆ ที่มีวันเพียงแค่ 28 – 29 วันต่อหนึ่งเดือน)

ขณะเดียวกันในความเป็นกุมภาพันธ์หรือเดือนรักนั้นก็มีนัยยะอะไรซุกซ่อนเอาไว้ เช่น ความรักน่าจะเป็นสิงหนึ่งซึ่งไม่จีรัง เป็นช่วงเวลาความสุขอันแสนสั้น ไม่อยู่กับเราได้นานๆ เช่นการปรากฏอยู่ของเดือนอื่นๆ ที่มีเวลายามนานกว่าถึงสามสิบหรือสามสิบเอ็ดวัน

แม้จะมีวันสั้น แต่กุมภาพันธ์ก็ไม่ต่างจากเดือนอื่นๆ ที่ในที่สุดก็จะผ่านไป แล้วเดือนในหนึ่งปีเราก็จะมีแค่นับนิ้วมือ (แค่สิบนิ้ว) ก็จะหมดปีไปอีกหนึ่งปี ถ้าเร็วเสียอย่างนี้คนที่ไม่มีความรักคงใจเสียแย่ หรือคนที่กำลังมีสุขในความรัก พอกะพริบตา รักที่ว่าสุขก็อาจจะสุกงอมเร็วเกินคาด

…ก่อนจะผ่านเดือนกุมภาพันธ์ไปอย่างรวดเร็ว เพราะเป็นเดือนเล็กๆ สั้นๆ ผมขอฝากให้ทุกคนระลึกถึงความรักกันเอาไว้ด้วยเถิด