รำพึงรำพันหลังการเดินทางกลับจากเกาหลี

ไม่คิดไม่ฝันเลยครับว่าชาตินี้ตัวเองจะไปเที่ยวเกาหลีกับชาวบ้านชาวช่องเขา ค่าเพราะผมเองไม่ได้เป็นแฟนซีรีส์เกาหลี ดารานักร้องเกาหลีสักคนก็แทบจะไม่รู้จัก แต่แล้ววันดีคืนดีก็เกิดความคิดและความอยากขึ้นมาว่าอยากจะเดินทางไปท่องเที่ยวเกาหลีดูสักที

แล้วความอยากก็ขับเคลื่อนให้กลายเป็นการลองหาข้อมูล การตระเตรียมตั๋วเครื่องบิน การจับจองที่พัก กระทั่งการนัดเจอน้องที่รู้จักกันที่รักชอบเกาหลี (โดยเฉพาะกรุงโซล) เพื่อมานั่งให้ข้อมูลว่าควรจะไปเที่ยวที่ไหนหรือดูอะไรดี

ข้อสังเกตประการหนึ่งสำหรับคนที่เตรียมตัวเดินทางท่องเที่ยวเองอย่างผม คือเราใช้การพึ่งพาและหาข้อมูลการเดินทาง ที่พัก ที่เที่ยว การจองห้องพักผ่านทางอินเตอร์เน็ตเกือบทั้งหมด และจวบจนกระทั่งใกล้วันเดินทางผมก็ยังอดที่จะตั้งคำถามที่หาคำตอบให้กับตัวเองไม่ได้ว่า “จริงๆ แล้วเราสนใจหรืออยากจะไปดูไปเห็นอะไรที่เกาหลี”

คำถามภายในใจที่เกิดขึ้นในลักษณะนี้ของคนที่ควักกระเป๋าจ่ายเงินทองและใช้เวลาของตัวเองออกเดินทางเอง สำหรับผมแล้วถือว่า “เข้าขั้นวิกฤต” เลยก็ว่าได้นะครับ เข้าทำนองเหมือนนักมวยเมาหมัดรอระฆังช่วยชีวิตตีหมดยก ขณะที่เวลาของการเริ่มออกเดินทางก็กระชั้นเข้ามาเรื่อยๆ

ในที่สุดผมก็ใช้คติเดิม นั่นคือ “ไม่มีอะไรที่จะพร้อมไปเสียหมดทุกด้าน” เราเตรียมตัวเตรียมข้อมูลมาบ้างแล้ว ที่เหลือก็ควรจะสนุกกับมัน (การเดินทางที่จะเกิดขึ้น) ให้ดีที่สุดหรือมากที่สุดก็น่าจะเพียงพอแล้ว

เวลาสิบสองวันกับการเดินทางในเกาหลีใต้ โดยมีจุดหมายปลายทางเป็นสองเมืองใหญ่คือกรุงโซลและปูซาน…ในที่สุดก็ได้เวลาเริ่มต้น…

(โปรดติดตามตอนต่อไป 🙂 )