บ่ายวันหนึ่ง…

บ่ายวันหนึ่งกับการเดินทางที่ผ่านมาของชีวิต…ผมรู้สึกถึงความไร้สาระ ผมรู้สึกถึงความเหน็ดเหนื่อย ผมรู้สึกถึงภาระของชีวิตที่อยากจะวางลง เพื่อปลดปล่อยเพื่อปลิดปลิว เพื่อล่องลอย…

แต่คนเราไม่ใช่นก ที่เกิดมาตัวเบาและมีปีกพยุงให้เหาะเหินบินลอยไปตรงไหนก็ได้ แต่คนเราเกิดมาพร้อมกับขาสองขาที่หยัดยืนต้านโลก อยู่บนผืนโลก

สิ่งนี้บอกกับเราว่าเราจะต้อง “ตั้งมั่น” อยู่กับความจริง ขณะเดียวกันก็จะต้องรักษาความสมดุลเอาไว้ให้ได้ด้วยจึงจะหยัดยืนหรือเคลื่อนย้ายร่างกายได้อย่างมีสมรรถภาพ

เมื่อคนเราเกิดมายืนต้านกับพื้นโลกได้เช่นนั้นก็อาจมีความหมายว่าเราเองจะต้องพร้อมที่จะแสดงอาการไม่เห็นด้วย การยืนกราน การต่อสู้กับแรงปะทะต่างๆ นานาเพื่อให้ “มีชีวิต” ต่อไป ไม่ว่าจะเหน็ดเหนื่อย เหนื่อยยากอย่างไรก็ตาม

หากต้นไม้สูงใหญ่ยืนต้นตระหง่านขึ้นไปด้วยการหยัดยืนต้านแรงโน้มถ่วงและเติบโตสง่างามได้แล้วละก็ แม้จะเหน็ดเหนื่อยหรือต่อสู้กับสิ่งต่างๆ ที่เข้ามาปะทะชีวิต คนเราก็ไม่ควรจะท้อแท้ท้อถอย

แต่หากพึงใช้การเติบโตของต้นไม้นั่นเองมาบอกสอนเตือนตัวเราเองว่า อุปสรรคและปัญหาคือธรรมดาของชีวิต มิใช่ภาระ และเราจะเติบโตและหยัดยืน ใช้ชีวิตมิใช่เพื่อตัวเอง แต่เพื่อสิ่งอื่นๆ คนอื่นๆ…ดุจต้นไม้ใหญ่ที่หยัดยืนบนผืนโลก

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s