เหมือนหนึ่งค่ำคืน เช้าตื่นก็หายไป

ณ หาดสลึง บ้านสองคอน อ.โพธิ์ไทร อุบลราชธานีบ่ายเมื่อวาน

ผมเพิ่งกลับจากการเดินทางสายสั้นๆ…

สั้นชนิดที่ว่ามีเวลาได้หลับตานอนเต็มตื่น นอนอิ่มเต็มตาในระหว่างการเดินทางนั้นน้อยเต็มที เพราะกิจกรรมที่เกิดขึ้นระหว่างการเดินทางประกอบด้วยการใช้เวลา ทำกิจกรรม ร่วมงานและต้องตื่นกันก่อนรุ่งเช้า หรือว่าวิ่งรอกไปไหนมาไหนในเวลาสั้นๆ เพื่อไปให้ถึงจุดหมายและได้ไปเที่ยวในสถานที่ห่างไกล

การเดินทางซึ่งบางทีสั้นๆ ก็เลยเหมือนกับว่าไม่ได้เดินทาง (หรือการเดินทางครั้งนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน) ประจักษ์พยานหลงเหลือของการเดินทางที่เกิดขึ้นและผ่านไปก็คือภาพถ่ายจำนวนหนึ่งที่เก็บกลับมา รสชาติของอาหารระหว่างการเดินทาง บทสนทนาสรวลเส สิ่งต่างๆ เหล่านี้พร่าเลือนราวกับเป็นกระไอกระจายตัวเหมือนม่านหมอกห่มคลุมในความฝันที่คลุมเครือ

เราไม่อาจเลือกได้ว่าจะมีชีวิตหรือไม่มีชีวิต เราไม่อาจเลือกได้ว่ายามหลับจะมีเรื่องราวใดแทรกผ่านเข้ามาก่อเกิดเป็นความฝัน

และในการเดินทางที่สั้นแค่เพียงชั่วหลับตาในยามค่ำคืน ลืมตาตื่นก็คล้ายจะเลือนหายไปในความฝันชั่วข้ามคืนนั้น

…เป็นความฝันแสนดีที่สร้างรอยยิ้มให้เกิดขึ้นในห้วงของการหลับ หรือความจริงเฉยเมยและรวดร้าวยากระบุแบ่งแยกได้ว่าเกิดขึ้นจริงหรือเป็นเพียงความจริงที่เคลื่อนผ่าน…อย่างรวดเร็ว ไร้สุขทุกข์และไร้รสแห่งการเดินทาง

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s