300 วินาที

คนเรามีเวลาเท่าๆ กัน หากไม่นับเรื่องของอายุขัยซึ่งขึ้นกับเหตุปัจจัยและการใช้ชีวิต เราต่างมีเวลาคนละหนึ่งวันและหนึ่งคืนหรือ ’24 ชั่วโมง’ เหมือนๆ กัน

……………………………………….

ปลายเดือนแรกของปีใหม่กำลังจะจากลาไป เวลาช่างผ่านไปและทำหน้าที่ได้ขยันขันแข็งว่องไวเสียจริง

มีความคิดหวังความตั้งใจมากมายที่อยากจะลงมือกระทำ สิ่งต่างๆ เหล่านั้นอาจจะเรียกว่าเป็นความมุ่งมาดปรารถนาประจำปีหรือภาษาอังกฤษว่า New Year Resolutions ซึ่งผมไม่อาจทราบได้ว่าเราแต่ละคนจะตั้งใจไว้ว่าในปีใหม่ (ซึ่งผ่านไปแล้วหนึ่งเดือน) นี้ เราจะลงมือทำหรืออยากจะทำอะไรกันบ้าง

สองวันก่อนนี้ทั้งๆ ที่เป็นวันเสาร์ผมมุ่งหน้าไปที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเพื่อไปร่วมฟังงาน 45 ปีคณะนิเทศศาสตร์ 45 แรงบันดาลใจ: คิด : ไป : ได้/ Think:Go :OK ซึ่งเป็นการขึ้นเวทีมาบอกเล่าเรื่องราวความประทับใจในการเรียนทางนิเทศฯ และสิ่งใดบ้างที่เป็นแรงบันดาลใจของบรรดาศิษย์เก่านิเทศฯ จุฬาฯ ถึง 45 คนเลยทีเดียว

โจทย์ที่น่าสนใจและน่าจะยากในวันนั้นก็คือแต่ละคนมีเวลาขึ้นไปเล่าเรื่องราวของตัวเองแค่เพียงคนละ 5 นาทีหรือ 300 วินาทีเท่านั้นเอง แต่ขณะเดียวกันก็เป็นความรู้สึกที่ดีของผู้ไปฟังเพราะจะได้รับฟังเรื่องราวจากบุคคลทั้งเด่นดัง รู้จักบ้างไม่รู้จักบ้างในคราวเดียวกันมากมายโดยที่ไม่ต้องทนฟังนาน (หากว่าท่านนั้นไม่น่าสนใจหรือนำเสนอเรื่องราวของตัวเองได้ไม่น่าสนใจ) ในเวลาเพียงสั้นๆ ต่อหนึ่งคน

ส่วนมากแล้วบรรดาศิษย์เก่านิเทศ จุฬาฯ ที่มาเป็นคนให้แรงบันดาลใจ (บนเวทีวันนั้นเรียกว่า Inspirer) ล้วนแต่เป็นผู้ที่อยู่ในแวดวงสื่อสารมวลชนทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นผู้กำกับภาพยนตร์ พิธีกร นักจัดรายการวิทยุ นักประชาสัมพันธ์ นักข่าวและนักเขียน ดังนั้นแล้วจึงหนีไม่พ้นที่จะได้รับรู้เรื่องราวของคนในแวดลงสื่อและบันเทิงเป็นหลัก

ผมพบว่าหลายๆ ท่านที่พูดในวันนั้นล้วนแต่ค้นพบตัวเองว่าชื่นชอบอะไรและอยากเป็นอะไร อยากทำอะไร ก็เลยเข้ามาเรียนนิเทศฯ และทำกิจกรรม ฝึกงานหรือหันเหไปสู่หนทางตามที่ตัวเองปรารถนาและทุกคนล้วนแล้วแต่เป็นคนที่ขยัน ตั้งใจจริงและทำงานหนักด้วยกันทั้งหมดทั้งสิ้น ไม่มีใครได้อะไรมาแบบฟลุ๊คๆ หรือพบกับความสำเร็จแบบชั่วข้ามคืน แต่ก็ขึ้นกับว่าจะใช้เวลานานแค่ไหน หรือไปพบแรงบันดาลใจให้กับตัวเองเมื่อไหร่และแบบไหนแค่นั้นเอง

……………………………………….

ผมรู้สึกว่าเป็นเรื่องง่ายดายมากที่จะนั่งฟังเรื่องราวของผู้ให้แรงบันดาลใจในวันนั้นคนแล้วคนเล่า ตั้งใจฟังบ้างไม่ตั้งใจบ้าง สนุกบ้างไม่สนุกบ้าง แต่ถึงอย่างไรก็เป็นเวลาแค่ 5 นาที คงผิดกับอีกฝ่ายหนึ่งซึ่งเป็นคนพูดบนเวทีที่แม้จะมีเวลาแค่ 5 นาทีแต่ก็คงจะต้องตระเตรียมหรือคิดว่าจะใช้เวลาอย่างไร จะพูดถึงอะไร เพราะเวลาและประสบการณ์กว่าที่จะมีวันที่ได้ขึ้นไปยืนบนเวทีเป็นหนึ่งใน 45 คนได้นั้นย่อมไม่ธรรมดาจริงๆ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s