สูงสุด…คือที่อยู่ของ ‘เชฟ’

คำว่า “เชฟ” (Chef) จะต้องเป็นคำที่ดูดีมีสกุลรุนชาติกว่าคำว่า “กุ๊ก” มากๆ เพราะความหมายของคำว่ากุ๊กอาจจะหมายถึงคนที่ยืนเฝ้าหม้อกระทะอาหารหน้ามันอยู่ในครัวมือเป็นระวิงแล้วปรุงอาหารให้สำเร็จออกมาอย่างมีรสชาติ ขณะที่คำว่าเชฟดูมีศักดิ์มีศรีเป็นผู้บริหารงานการครัว ปรุง คำนวณและวางสูตรอาหาร สรรค์สร้างเมนูต่างๆ ให้วิจิตรงดงามนอกจากจะรสชาติดีด้วยอีกต่างหาก

ช่วงนี้ (ซึ่งก็ผ่านมานับสองเดือนแล้ว) ผมติดตามรายการทีวีรายการหนึ่งของอเมริกันชื่อรายการ “ท็อป เชฟ” (Top Chef) ซึ่งผู้ผลิตคือบราโว่ทีวี ออนแอร์อยู่ทางช่อง Diva Universal ของเคเบิลทีวีบ้านเรา ผมดูมาได้สามซีซั่นเศษๆ แล้วและยังคงคิดว่าจะดูต่อๆ ไป

รายการนี้สนองตัณหาคนที่สนใจในเรื่องหน้าตา ความเป็นมา การปรุง การคิดค้นสูตรอาหารและชื่อของอาหารแปลกๆ ใหม่ๆ (โดยเฉพาะอาหารฝรั่ง) ได้เป็นอย่างดีและไม่ปฏิเสธว่าผมเองก็เป็นหนึ่งในคนเหล่านั้น (คือคนที่ชอบกินอาหารและคิดว่าตัวเอง “ชอบทำอาหาร”)

ก่อนหน้านี้ผมเคยดูรายการแข่งขัยพวกเรียลลิตี้โชว์ดของอมเริกันเกี่ยวกับการแข่งขันทำอาหารชื่อ “Hell Kitchen” หรือครัวนรกอยู่หลายตอนเหมือนกัน แต่ยอมรับว่าดูไปก็ไม่ติดใจและไม่อยากติดตาม เพราะความเครียดมากมายก่ายกองอันเนื่องมาจากอารมณ์และการดุด่าด่าทอกันโดยเจตนาเพื่อสร้างบรรยากาศนรกในครัวให้ท่วมท้นจอ

แต่เมื่อวันหนึ่งบังเอิญกดมาเจอรายการท็อปเชฟเข้าให้ก็มีอันทำให้อยากจะติดตามและสนุกไปกับโจทย์ที่สร้างสรรค์และท้าทายให้ผู้เข้าร่วมแข่งขันได้สร้างสรรค์ผลงานรายการอาหารของตัวเองออกมาสองรอบ (ในแต่ละตอน) คือรอบควิกไฟร์ (Quickfire) และรอบแพ้คัดออก (Elimination Challenge) ซึ่งทำให้ในแต่ละตอนจะมีผู้เข้าแข่งขันที่เป็นพ่อครัวแม่ครัวจากที่ต่างๆ ทั่วสหรัฐฯ จะต้อง ‘Pack your knives and go…’ เก็บกระเป๋ากลับบ้านเดินออกจากรายการไปคนแล้วคนเล่า จนกระทั่งได้ผู้ชนะในตำแหน่งสูงสุดคือ Top Chef ของแต่ละซีซั่น

เท่าที่ได้ดูผมพบว่าทีมงานและรายการจะต้องสร้างสรรค์ในการคิดหาโจทย์ที่ยาก สนุก ท้าทายและดึงอารมณ์ร่วมของผู้ชมในแต่ละตอนนั้นเป็นความยากแต่ก็ทำได้ดีและดูสนุก รายการมีความประณีตในการถ่ายทำและการนำเสนอที่มีสีสันกระชับ รวดเร็วไม่ยืดยาด โดยประสานบรรยากาศในห้องครัว ห้องตัดสิน การเดินทางในการไปแข่งขันในสถานที่นอกห้องส่งหมุนเวียนไปในหลายๆ ที่ของอเมริกา

ความแตกต่างและน่าสนใจอีกอย่างของการติดตามดูรายการนี้ก็คือการได้เห็นบุคลิก ตัวตนและความคิด ความทะเยอทะยาน การแสดงออกของบรรดาผู้เข้าแข่งขันอเมริกันชน ซึ่งขอบอกว่าแตกต่างจากบรรดาผู้คนที่เราได้พบได้เห็นในชีวิตจริงๆ หรือในเรียลลิตี้โชว์ของเมืองไทยทั้งหมด เพราะผู้เข้าแข่งขันเหล่านี้แสดงออกมาอย่างเต็มที่ว่าตัวเองมาเพื่อแข่งขัน ไม่ได้มาเพื่ออยู่ๆ ไปเพื่อสร้างเพื่อนและหามิตรภาพ และกล้าที่จะบอกว่าตัวเองนั้นมีคุณสมบัติที่จะครอบครองตำแหน่งท็อปเชฟด้วยกันทั้งนั้น แต่ก็ด้วยวิธีการพูดและการแสดงออกที่แตกต่างกันไปตามแต่ลักษณะนิสัย

สีสันอีกอย่างคือคณะกรรมการตัดสินประจำรายการและกรรมการรับเชิญที่เป็นเชฟและผู้อยู่ในแวดวงอาหารของเมริกันที่ให้ความคิดความเห็น ทัศนคติว่าชอบ ไม่ชอบและวิพากษ์วิจารณ์เรื่องของอาหารและเรื่องราวที่เกิดในรายการอย่างตรงไปตรงมาตามสไตล์ฝรั่ง ซึ่งบางครั้งเหมือนจะดูไม่เกรงใจหรือพูดแบบขวานผ่าซากก็ตาม

ถ้าบ้านใครมีเคเบิลทีวีหรือลองเปิดเข้าดูทาง Youtube ก็น่าจะได้นะครับ รับรองสนุกและสร้างสรรค์ โดยเฉพาะคนที่มีใจรักอาหารและมีความฝันในเรื่องอาหารๆ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s