หนึ่งในนั้น… One of Them

เช้าวันจันทร์ ผมเดินออกจากบ้าน ขึ้นสะพานลอยข้ามถนนไปรอรถประจำทางที่ป้ายรถเมล์ ไม่ถึงห้านาที รถ ป.อ.8 สีเหลืองสดก็วิ่งมาเทียบป้าย มองลอดหน้าต่างด้านหน้ารถเข้าไป เห็นได้ว่าสภาพในตัวรถท่าจะเบียดเสียดน่าดูสมกับที่เป็นเช้าวันจันทร์ แต่เอาเถิดเมื่อมีรถเมล์สายที่เราต้องการจะไปมาเทียบท่าก็จงอย่าเลือกมาก มิเช่นนั้นอาจทำให้สายได้

เพราะนี่คือ “เช้าวันจันทร์”

นานแค่ไหนแล้วล่ะครับที่ผมไม่ได้ลุกขึ้นมาจากที่นอนด้วยสภาพงัวเงีย ภายในใจเกิดความรู้สึกระคนกันระหว่างความอยากกับไม่อยาก ความขี้เกียจกับความรับผิดชอบในการที่จะต้องตื่นแต่เช้า ล้างหน้าล้างตา กินอาหารเช้า อาบน้ำ แต่งตัว ออกจากบ้าน “ไปทำงาน” “ไปเข้าออฟฟิศ”

เช้าวันนี้เป็นเช้าวันจันทร์แรกของผมในปีนี้ เพราะเมื่ออาทิตย์ที่แล้วซึ่งเป็นเช้าวันแรกของการเริ่มต้นทำงานของปี กลับตรงกับวันอังคาร เช้าวันจันทร์วันนี้เมื่อห้อยโหนรถเมล์ไปได้สักระยะหนึ่งผมก็โชคดีที่มีคนลุกแล้วได้ที่นั่งแทนที่ ผมจึงได้สังเกตใบหน้า ทรงผมและการแต่งเนื้อแต่งตัวของผู้คนที่เป็น “คนทำงาน” ทั้งหลายที่กำลังบ่ายหน้าไปบนเส้นทางเดียวกับกับผมในรถประจำทางคันนี้

เช้าวันจันทร์ ใบหน้าของหลายคน (อาจจะยังรวมถึงผมด้วย) มีความง่วงงุนที่ยังสลัดไม่ออกจากแววตาและใบหน้า เรือนผมหลายคนยังคงเปียกชื้นจากการวิ่งผ่านห้องน้ำทำความสะอาดร่างกายอย่างรวดเร็วก่อนออกจากบ้าน เสื้อผ้าใบเอี่ยมและเรียบกริบเห็นได้จากเรือนกายของเกือบทุกคน

แดดยามสายส่องแสงลงมาต้อนรับ เมื่อสัญญาณกริ่งดังขึ้นให้รถจอดส่งผู้คน ประตูรถเปิดออก หนุ่มและสาว ผู้คนและผู้คนทยอยลงจากรถอย่างุม่งมั่นเดินไปบนฟุตปาธข้างถนนใจกลางเมืองหลวงในแสงแดดสาย ณ จุดหมายที่ผมเป็นหนึ่งในนั้น…

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s