งามแรงงาน

ยามบ่ายต้นๆ วันอาทิตย์เช่นนี้เคยสุขสงบ…อย่างน้อยก็ตามอัตภาพและชีวิตที่ต้องดำเนินไปกลางเมืองใหญ่อย่างกรุงเทพฯ จนมากระทั่งเมื่อสองอาทิตย์ที่ผ่านมาเมื่อการเริ่มต้นซ่อมแซมปรับปรุงบ้านที่อยู่เริ่มต้นขึ้น

บ้านที่ผมอยู่อาศัยทุกวันนี้เป็นอาคารพาณิชย์หรือตกแถวริมถนนใหญ่อายุอานามก็ราวๆ สามสิบปี ผ่านการอยู่อาศัยโดยครอบครัวของเจ้าบ้านเดิมซึ่งก็คือพ่อแม่ของภรรยาและตัวเธอเองในวัยเด็ก จนกระทั่งเปลี่ยนมาถึงยุคของพวกเราซึ่งเป็นทายาทและคนดูแลต่อๆ มา หน้าที่จึงคือการดูแลบ้านให้อยู่ในสภาพเรียบร้อยและซ่อมแซมส่วนที่เก่าดำ ไม่ได้ใช้งานให้อยู่ในสภาพดีพร้อมใช้งาน ปูพื้นใหม่ ทาสี ติดไฟเพิ่ม ฯลฯ

ดังนี้เองจึงทำให้ชีวิตของพวกเราจะต้องข้องเกี่ยวและข้องแวะกับ “คนงาน” อย่างช่วยไม่ได้

เมื่อเริ่มการซ่อมแซมผู้รับเหมาได้จัดช่างและคนงานมาชุดหนึ่ง ทั้งช่างปูน ช่างปูกระเบื้องและช่างไฟ ทำงานกันอย่างขะมักเขม้นตั้งแต่ราวๆ เก้าโมงเช้าเรื่อยไปจนถึงเกือบห้าโมงเย็นของแต่ละวันก็เลิกงานกลับบ้านไป

คนงาน (และช่าง) เหล่านี้มีฝีมือในการทำงานที่เราไม่เคยมีเพราะไม่เคยฝึกฝน มีความอดทนในการขนข้าวของที่มีน้ำหนักเช่นกระสอบปูน กล่องหรือลังกระเบื้องใหญ่ๆ ที่มีน้ำหนักขึ้นไปจากชั้นล่างสู่ชั้นบนที่เป็นที่ทำงาน แต่ละวันๆ

เมื่อเห็นการทำงานและหยาดเหงื่อแรงงานของพวกเขาในแต่ละวันแล้วผมอดที่จะคิดขอบคุณพ่อแม่ไม่ได้ที่พร่ำสอนให้ตั้งใจเรียนและส่งเสียให้เราร่ำเรียนจนจบปริญญา จะได้ไม่ต้องทำงานแบกหามหรือใช้แรงงาน เรียกว่าให้เหนื่อยหัวดีกว่าเหนื่อยกายนะลูกนะ

ขณะเดียวกันการงานที่ดูเหมือนหนักหน่วงของพวกเขาทั้งแบกหาม ก่อ ฉาบ ปู เหล่านั้นล้วนเป็นงานที่ต้องใช้แรงงาน เอาหยาดเหงื่อเข้าแลก ซึ่งน่าจะเหนื่อยหนักยิ่งกว่างานของพวกผม (ซึ่งเป็นงานคิดงานเขียน) ที่จะต้องทำในแต่ละวันไม่รู้กี่ร้อยกี่พันเท่า ดังนี้แล้วเราจึงไม่ควรที่จะบ่นเบื่อหรือก่นด่าชะตากรรมแล้วพาลที่จะเบื่อเบี้ยวงานที่มีอยู่ต่อหน้า และสมควรจะทำด้วยใจที่เป็นสุขเป็นอย่างยิ่งเมื่อเทียบกับงานอันหนักหนาสาหัสของคนงานทั้งหลายที่ได้เห็น

แต่ก็ใช่ว่าสิ่งที่พวกเขาทุ่มเททำงานเพื่อทำให้ “งาน” หรือบ้านของเราที่ซ่อมแซมปรากฏงานที่สำเร็จขึ้นทีละอย่างสองอย่างจะไม่ใช่สิ่งสวยงาม เพราะผมย่อมเชื่อว่าในโลกนี้คงจะมีช่างและคนงานที่รู้สึก “รัก” และ “ทุ่มเท” ชอบพอเป็นสุขในเนื้องานที่พวกเขาทำงานอยู่ไม่น้อย

ดังนี้เองโลกที่ต้องการการซ่อมแซมอยู่ทุกขณะจึงยังคงงดงามอยู่ได้ด้วยวิถีแห่งแรงงาน

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s