รถเมล์กลางคืน

ผมนั่งเขียนเรื่องนี้ในตอนกลางวัน แต่กลับเป็นความทรงจำเกี่ยวกับกลางคืน…ของยามค่ำคืน

เป็นเรื่องปกติธรรมดาไปเสียแล้วที่การเดินทางวันหนึ่งวันใดในกรุงเทพฯ ของผมจะต้องเกิดขึ้นในยามค่ำคืน…อาจเป็นการเดินทางกลับจากบางวันที่ต้องออกไปทำงานหรือติดต่องานในช่วงย่ำค่ำ กลับจากห้างสรรพสินค้าใกล้ๆ ที่มีสตูดิโอโยคะที่ผมไปฝึกโยคะเป็นประจำ ฯลฯ

ค่ำคืนบนรถเมล์หรือรถโดยสารประจำทางซึ่งส่วนมากแล้วผมเลือกที่จะขึ้นรถธรรมดาไม่ปรับอากาศ เพราะความที่ไม่ค่อยได้เดินทางไปไหนมาไหนห่างไกลจากบ้านสักเท่าไหร่ และในทุกคราวที่ต้องเดินทางบนรถโดยสารในยามกลางคืน ความคิดของผมก็มักจะเกี่ยวประหวัดไปถึงเมื่อคราที่ยังเด็ก สมัยที่การเดินทางไปไหนมาไหนในยามค่ำคืนช่างเป็นเรื่องพิเศษเย้ายวนแตกต่างออกไปจากการนั่งรถโดยสารในตอนกลางวัน ด้วยความที่สมัยนั้นเที่ยวรถมักจะหมดเอาตอนที่เลยเวลาหกโมงเย็นหรือหนึ่งทุ่มไปแค่นั้นเอง

บ้านผมที่ต่างจังหวัดเมื่อก่อนนั้นเป็นอำเภอที่อยู่ห่างจากตัวจังหวัดไปเกือบห้าสิบกิโลเมตร เวลาจะเดินทางเข้าไปอำเภอเมืองทีและนั่งรถโดยสารหรือรถสองแถวคิวที่วิ่งรับส่งผู้โดยสารอยู่เป็นประจำก็จะใช้เวลาราวหนึ่งชั่วโมง ทั้งสมัยนั้นตอนนั้นเส้นทางที่ผมเดินทางประจำไปกลับเพื่อเรียนหนังสือก็ไม่ต้องเผชิญกับคำว่ารถติดบนท้องถนนเช่นชีวิตตอนนี้ในกรุงเทพฯ

การเดินทางโดยนั่งรถเมล์ในยามค่ำคืนหลังทุ่มสองทุ่มไปแล้วนั้นนานๆ ทีถึงจะเกิดขึ้น หากว่าวันใดผมกลับบ้านช้าไปกว่ารถคิว ผมก็จำเป็นจะต้องไปนั่งรอรถที่วิ่งจากตัวจังหวัดเพื่อเข้ากรุงเทพฯ ซึ่งจะแวะจอดรับผู้โดยสารอีกทีที่ตัวอำเภอที่บ้านผม เราเรียกว่ารถกรุงเทพฯ แต่ก็มีไม่ดึกไปกว่าสามทุ่มเท่านั้น บรรดารถเหล่านี้ก็จะหยุดวิ่ง ทางที่ดีเราก็ไม่ควรจะตกรถเพราะจะต้องลำบากในการไปค้างบ้านยายหรือบ้านเพื่อนให้พ่อแม่เป็นห่วง

การนั่งรถเมล์กลางคืนจะเกิดขึ้นจริงๆ ก็ต่อเมื่อเข้าสู่ช่วงเทศกาลปีใหม่ซึ่งมีงานกาชาดของจังหวัด ถึงช่วงเวลานั้นทีไรบรรดารถบัสหรือรถสองแถวที่วิ่งระหว่างอำเภอกับตัวจังหวัดก็จะขยายเวลารับส่งผู้โดยสารไปถึงเที่ยงคืน และเป็นยามค่ำคืนในช่วงปลายปีที่เหน็บหนาว เพราะอากาศยามปลายปีในช่วงค่ำคืนย่อมเหน็บหนาวกว่ายามกลางวันเป็นเท่าทวี ดังนั้นการได้นั่งรถในตอนกลางคืนจึงมีความหมายและให้ความรู้สึกที่พิเศษแตกต่างน่าจดจำ

ถึงตอนนี้การเดินทางในยามค่ำคืนหรือในตอนค่ำมืดบนรถโดยสารในกรุงเทพฯ จะเป็นโอกาสที่แสนจะสามัญที่ยากจะหาความรู้สึกพิเศษให้เกิดขึ้นได้ นอกจากความรู้สึกเหน็ดเหนื่อย ต้องการที่นั่งหรือว่าอยากจะเร่งเวลาให้เดินทางถึงจุดหมายปลายทางไวๆ แต่ในบางค่ำคืนที่รถราวิ่งฉิวและผมได้นั่งเหม่อลอยมองบรรยากาศในตัวรถที่มีแสงสีเหลืองซีดๆ ส่องสว่างหรือได้เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ช่างเป็นความรู้สึกดีที่ได้หวนคิดถึงความรู้สึกพิเศษๆ ของการได้นั่งรถเมล์กลางคืนของวันวานครั้งเก่าก่อน

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s