ครูครับ…เราจะสู้เพื่อฝัน

เมื่อวันที่ 30 เมษายน 2553 ตอนค่ำๆ ผมไปเยือนเมเจอร์โบว์ รัชโยธินเพราะที่นั่นเป็นที่นัดหมายของบรรดาศิษย์เก่าสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ซึ่งมีการจัดงานแข่งขันโบว์ลิ่งการกุศลและพร้อมกับงานสูมาคารวะ รดน้ำดำหัวอาจารย์หลายท่านของคณะฯ พร้อมทั้งรุ่นพี่ที่รักใคร่นับถือ

ผมไปงานนั้นเพราะจุดหมายแรกคือการได้พบปะกับเพื่อนๆ ร่วมรุ่น ซึ่งระยะหลังมานี้การพบเจอกันก็ทำได้แค่เพียงนานๆ ครั้ง พอมีโอกาสที่จะได้เจอกันไม่ว่าจะเป็นงานในลักษณะนี้หรือการพบปะกินข้าวกินปลา (หรือพร้อมกับดื่ม ‘น้ำ’ บางชนิด) เราก็ไม่ควรพลาดการนัดหมายหากไม่ติดขัดอะไรในชีวิตเป็นพิเศษ

จุดหมายที่สองที่สำคัญยิ่งก็คือการได้ไปไหว้อาจารย์ที่รักใคร่นับถือ ซึ่งไม่ใช่โอกาสที่จะกระทำได้ง่ายๆ เพราะส่วนมากแล้วอาจารย์แต่ละท่านก็อยู่ที่เชียงใหม่กันทั้งนั้น

คืนนั้นผมได้ตักน้ำลอยดอกมะลิและกลีบดอกไม้อื่นๆ ใส่ขันใบเล็ก ค่อยๆ รดน้ำลงบนมือของอาจารย์ทุกท่าน แม้ไม่ได้เอื้อนเอ่ยถ้อยคำอวยพรใดๆ ออกมา แต่ในใจผมคิดถึงคำว่า “ขอบพระคุณ” และขอให้อาจารย์ทุกท่านรวมทั้งพี่ๆ รุ่นใหญ่ทั้งหลายมีความสุข สุขภาพดี แข็งแรง

อาจารย์ท่านหนึ่งที่เวลาพูดกับลูกศิษย์อย่างเราๆ ท่านจะแทนตัวอย่างเต็มปากเต็มคำด้วยน้ำเสียงที่ดังฟังชัด (คล้ายจะดุ) เช่นเคยว่า “ครู” ก็คืออาจารย์สดศรี เผ่าอินจันทร์ ซึ่งเป็นครูที่ผมและเพื่อนๆ โดยเฉพาะพวกเราที่จบมาทางด้านวิชาหนังสือพิมพ์เคารพรักมากเป็นพิเศษ อาจารย์สดศรีท่านยังเป็นคณบดีคณะสื่อสารมวลชน (เท่าที่ผมรู้และมีข้อมูลอยู่ในขณะนี้)

สถานที่พบปะในทำนองงานศิษย์เก่าอย่างที่โยนโบว์ลิ่งนั้นทำให้แต่ละคนต้องตะเบ็งเสียงแข่งกับเสียงบรรยากาศรายรอบตัวเพื่อพูดคุยถามไถ่กัน และการเข้าไปกราบอาจารย์ใกล้ๆ เพื่อถามถึงทุกข์สุขของท่านก็จะต้องคอยจังหวะและรอคิวให้ดี เพราะแต่ละคนก็อยากจะเข้าไปไหว้อาจารย์และถ่ายภาพกับอาจารย์ด้วยกันใกล้ๆ ทั้งนั้น

พอผมได้เข้าไปคุยกับอาจารย์สดศรีและถามถึงสุขภาพของอาจารย์ แท้จริงแล้วมีอะไรอีกมากมายที่อยากจะถามอยากจะพูดคุยกับอาจารย์ แต่อนุโลมไปว่าโอกาสและสถานที่ไม่ค่อยจะเอื้ออำนวย แค่ได้เจอหน้าค่าตากันก็นับว่าดีแล้ว

แต่ผมก็รู้สึกดีและอบอุ่นใจที่อาจารย์จดจำใบหน้าและชื่อเสียงของผมได้ทันทีที่ได้พบกับท่านและยังยื่นมือมากุมมือผมพร้อมกับมอบคำอวยพรให้ประสบความสำเร็จในการทำงานและในงานที่ผมรักและเลือกแล้ว

ผมตื้นตันครับกับคำอวยพรที่ครูให้ ในใจผมตอนนั้นบอกกับ “ครู” ไปเพียงว่า “ครูครับ…ผมจะสู้เพื่อฝัน” ** นะครับ

ผมกับครู -อาจารย์สดศรี เผ่าอินจันทร์

……………………………….

**ครูครับ…เราจะสู้เพื่อฝัน เป็นชื่อภาคภาษาไทยของหนังดีเรื่องหนึ่งโดยผู้กำกับปีเตอร์ เวียร์ – Dead Poets Society (1989) ครับ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s