…หนังสอนไว้ (What Movie Tells…)

ราวหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาผมมีโอกาสได้เดินเข้าโรงหนังเพื่อตีตั๋วดูหนังไทยใหม่เรื่องหนึ่ง ซึ่งก็คือเรื่อง “บ้านฉัน…ตลกไว้ก่อน (พ่อสอนไว้)” ขอสารภาพไว้บรรทัดนี้ก่อนครับว่าตอนแรกที่ได้เห็นชื่อหนังหรือได้ยินชื่อนั้นไม่คิดมาก่อนเลยว่าตัวเองจะอยากดูหรือจะมีโอกาสได้ดู เพราะผมเองไม่ค่อยได้เข้าไปตีตั๋วดูหนังไทยอยู่แล้วประการที่หนึ่ง ประการที่สองความที่เป็นหนังตลก (ชื่อเรื่องก็บอกว่าน่าจะตลก) นั้นทำเอาผมเข็ดขยาดเล็กน้อย เพราะเกรงว่าจะผิดหวัง เกรงว่าพอเข้าไปดูในโรงแล้วเห็นคนอื่นหัวเราะกันครืนๆ แล้วตัวเองไม่ขำสักแอะ ต่อมอารมณ์ขันของผมจะอักเสบและเครียดขึ้นมา

แต่ในที่สุดก็ได้เข้าไปดู…

พอดูเสร็จก็รู้สึกตัวเบาสบายๆ คล้ายๆ ล่องลอย คือตัวหนังไม่ได้เน้นจะตลกเอาขำลูกเดียว แต่มีสาระเตือนใจในระดับที่พอดีพองามให้ได้คิด
…อย่างนี้ไงครับถึงจะเรียกว่า “ศิลปะ” นั่นก็คือความพอดีพองาม ให้คนดูได้คิดเองบ้าง มิใช่จงใจบอกอะไรไปตรงๆ หรือบอกไปเสียหมด จนหมดสนุก

ผมชอบวิธีการเขียนบทของหนังไทยเรื่องนี้อยู่พอดู แต่บอกไม่ได้ว่าชอบเพราะอะไร ชอบตรงความพอดีกลางๆ ไม่บีบเค้น ไม่ตั้งใจหรือคิดว่าจะทำเอาขำให้คนดูหัวเราะงอหายแต่เพียงอย่างเดียว

ผมยังชอบบทบาทการแสดงของนักแสดงทั้งที่จำชื่อได้และจำชื่อไม่ได้ เช่น คุณจาตุรงค์ หมกจ๊กที่เล่นเป็นพ่อ คุณอรอนงค์ที่เป็นแม่ และเด็กผู้ชายผู้หญิงสองคนที่เป็นล้อต๊อกกับน้องสาวที่ชื่อม่อน แสดงเก่งและน่ารักมาก ส่วนคุณพอลล่านั้นก็ลงตัวดีกับบทคุณหมอรักษาสิวแสนสวยแห่งเมืองลพบุรีที่เด็กวัยนมยังไม่แตกพานอย่างล้อต๊อกไปตกหลุมรักและสร้างวีรกรรมเข้าให้

เมื่อดูหนังไทยเรื่องใดเรื่องหนึ่งที่เราจะต้องจ่ายเงินควักกระเป๋าเดินเข้าโรงหนัง พอดูจบแล้วเดินออกมาไม่ทำให้รู้สึกเสียดายเวลาและเสียดายตังค์ค่าตั๋วผมก็คิดว่าคุ้มค่าและทำได้ดีพอประมาณแล้วล่ะครับ

ผมชอบหนังเรื่องนี้ในการ “บอกคนดู” ในระดับพอดีๆ เหมือนมีเพื่อนมาจับเข่าคุยแลกเปลี่ยนมากกว่าการที่จะยัดเยียดประเด็นหลักของหนังกันอย่างตรงๆ เหมือนปล่อยหมัดตรงเข้ามาอัปเปอร์คัตปลายคางของคนดูเข้าให้

ประเด็นในหนังเรื่องนี้ว่าด้วย “ความสัมพันธ์ของคน” ครับ เป็นความสัมพันธ์ของพ่อกับลูกชาย พ่อแม่กับลูกๆ เพื่อนกับเพื่อน หรือพี่ชายกับน้องสาว ชายหนุ่ม(ในวัยที่นมยังไม่แตกพาน) กับหญิงสาว มีพล็อตและซัพพล็อตอยู่เยอะ แต่ก็นำเสนอออกมาได้เนียนและดูสนุก

ประโยคบางประโยคที่พ่อ (คุณจาตุรงค์ในเรื่อง) พูดกับลูกชายเล่นๆ ขำๆ ว่า “เฮ้ย ต๊อก ผู้หญิงน่ะเขาไม่ชอบคนหล่อหรอก แต่เขาชอบผู้ชายตลก” ผมคิดว่าเป็นประเด็นหนึ่ง (ที่สร้างปมให้ตัวลูกชายที่มักจะมุขแป้กทั้งๆ ที่พ่อมีอาชีพเป็นตลก) แต่ตอนหลังพ่อคนเดียวกันกลับบอกกับลูกชายว่าถึงจะไม่ตลกก็ไม่เป็นไร เพราะจริงๆ แล้วผู้หญิงเขารักและมักจะเลือกผู้ชายที่รักครอบครัวมากกว่า…เออ จริงแฮะ

ผมไม่ได้เชียร์และคิดว่าหนังเรื่องนี้น่าไปดูสำหรับคนที่ไม่อยากดูและคิดว่าไม่น่าดู แค่คิดว่าเมื่อดูหนังเรื่องหนึ่งจบลงมันก็มีก้อนบางก้อนจุกขึ้นมาที่คอ ต่อเนื่องไปที่ใจและได้เพิ่มรอยหยักในสมองของเราบ้างก็ถือว่าเป็นหนังที่ได้ทิ้ง “คำสอน” บางอย่างเอาไว้ให้เราได้เรียนรู้

http://www.banchanmovie.com/

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s