รัก…เรียน…รู้

วันนี้วันดีครับ

เป็นวันที่ครบรอบหนึ่งปีที่ผมเดินทางกลับมาบ้าน หลังจากที่ไปเร่ร่อนรอนแรมถึง 59 วัน (อย่างนี้พอจะเรียกได้ว่าสองเดือนไหมครับ) ในอินเดีย

มันเป็นการเดินทางที่ยาวนานและเหินห่างบ้านมากที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิตของผม “บ้าน” ในความหมายของการแวดล้อมไว้ด้วยคนที่เรารัก อาหารที่เราคุ้นเคย ภาษาที่เราไม่ต้องขยับหูในการฟัง และความมักคุ้นต่างๆ ในชีวิตอีกจำนวนมาก

แต่ผมก็จำเป็นจะต้องไป เพราะความรักในการเรียนรู้ ซึ่งผมได้สมัครไปฝึกหลักสูตรครูโยคะที่อาศรมแห่งหนึ่งทางอินเดียใต้ ที่ร้อยวันพันปี ผมไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีโอกาสได้ไปเยือนเมืองที่มีชื่อเสียงเรียงนามเหล่านี้…เชนไน…กานจีปุรัม…มามัลละปุรัม…พอนดิเชอรี่และตริวันดรัม

เรียกว่าถ้าไม่ใช่เพราะโยคะและความรักในการเรียนและอยากจะรู้เรื่องราวของโยคะให้ลึกขึ้นของผม ผมเองก็คงจะไม่ได้ทุ่มเททุนทรัพย์ เวล่ำเวลาและการเดินทางถึงสองเดือนในอินเดียใต้เช่นเหตุการณ์เมื่อหนึ่งปีที่ผ่านมา

 …อืม…เวลาผ่านไปเร็วเหมือนกันนะครับ แป้บๆ ก็ผ่านไปหนึ่งปีเสียแล้ว เห็นทีผมจะต้องรีบขยับขยายขีดเขียนเรื่องราวถึงการเดินทาง (ตามรอยโยคะ) ของตัวเองออกมาเสียแล้ว

…อย่างน้อยก็ก่อนที่เวลาจะกัดกร่อนความทรงจำให้สูญหาย เหือดแห้งไปตามกาล

ภาพกุหลาบในแจกันภาพนี้ไม่เกี่ยวกับเรื่องข้างต้นแต่ประการใดครับ แค่นำมาฝากให้ชื่นตาในช่วง “เทศกาล” กุหลาบๆ กันครับ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s