เติบโตขึ้น แต่เล็กลง

สองสามวันก่อน ผมใช้เวลาอยู่ที่บ้านเกิดในจังหวัดแห่งหนึ่งทางภาคอีสานเพื่อเยี่ยมเยียนแม่และพี่ๆ หลานๆ ตามปกติธรรมดาที่ผมมักจะหาเวลาเดินทางกลับบ้านสักสาม- สี่เดือนครั้ง (ถ้าหากทำได้ดังที่ตั้งใจ)

เดินทางไปในคราวนี้ผมใช้รถทัวร์เป็นพาหนะและพบว่ารถที่พาเข้าสู่ตัวจังหวัดในยามรุ่งสางของเช้าวันใหม่หลังคืนเดินทางนั้นจะทำให้ผมได้เห็นโฉมหน้าของตัวเมืองที่ผมเคยคิดว่าตัวเองคุ้นเคยดี เพราะใช้เวลาอยู่มาตั้งแต่เล็กแต่น้อย

แต่สิ่งหนึ่งที่ผมรู้สึกก็คือความเปลี่ยนแปลงในทางกายภาพ ที่ผมรู้สึกว่าเมืองอันกว้างใหญ่แสนใหญ่ในวัยเด็กของผมนั้นกลับดูเล็กลง อาจเป็นเพราะการมองเห็นในช่วงเช้ามืดที่ยังไม่มีชีวิตชีวาหรือความเคลื่อนไหวใดๆ เกิดขึ้นก็เป็นไป

แต่ในความจริงแล้วเมืองเล็กลงจริงๆ ได้ด้วยหรือ ในขณะที่วันเวลาเดินทางไป ผู้คนหลายคนที่เรารู้จักเปลี่ยนแปลงไป มีทั้งเติบใหญ่ขึ้นและแก่ตัวลง ขณะที่บ้านเมืองที่ไม่เคยเคลื่อนย้ายไปไหนเลยและรอเราอยู่ที่เดิมและเท่าเดิม กลับดูเล็กลงๆ (อย่างน้อยก็ในมุมมองและความรู้สึกของผม)

เป็นธรรมดาของสรรพสิ่ง ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นความคุ้นเคยหรือไม่คุ้นก็ตาม ไม่วันหนึ่งวันใดมันก็จะต้องแปรเปลี่ยนไปในทางหนึ่ง ชอบมากขึ้น ชอบน้อยลง เติบโตขึ้น หรือว่าลดน้อยลง

กับความรู้สึกถึง “บ้านเกิด” ของผมเองในวัยนี้และวันนี้ ผมขอบอกว่าในความจริงก็คือเราก้าวเดินออกมาห่างจากบ้าน (เกิด) มามากแล้ว เราเติบโตขึ้น แก่ตัวลง และความผูกพันที่เคยคิดว่าเคยคุ้นและเคยมี ก็ลดลงและเล็กลงไปตามระยะห่างและระยะทางที่ชีวิตพาเราก้าวออกมาจากบ้านเกิด…แห่งนั้น

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s