…ใช่เพียงการจากพราก

เคยคิดถึง “ความตาย” กันไหมครับ?

ผมไม่ได้จงใจจะมาพูดมุขเศร้าหรือชวนให้ถกคิดสนทนาเรื่องความตาย แต่เนื่องเพราะบ่ายวันนี้ผมเพิ่งมีโอกาสได้เปิดดู DVD เรื่อง The Departures  (ชื่อภาษาญี่ปุ่นของหนังเรื่องนี้คือ Okuribito) หนังต่างประเทศยอดเยี่ยมรางวัลออสการ์จากประเทศญี่ปุ่นเมื่อปี 2009

ผมดูหนังเรื่องนี้ที่ภาพและเรื่องราวเกี่ยวกับความตายชัดๆ เห็นๆ แต่ทำไมผมกลับไปคิดถึง หรือรู้สึกได้ถึง “ความรัก” จากหนังเรื่องนี้ก็ไม่ทราบ

ภาพนี้คือภาพจากโปสเตอร์ของหนังครับ ตัวเอกเป็นชายหนุ่มผู้มีฝีมือในการเล่นเชลโล่

1

photo_02_hiresg21depart

The Departures เป็นเรื่องของชายคนหนึ่งที่เคยคิดอยากจะเอาดีทางการเล่นเชลโล่ในวงออร์เคสตร้า แต่แล้วเมื่อวงถูกยุบ เขาและภรรยาก็เลยต้องกลับไปอยู่ที่บ้านในต่างจังหวัด แม่ของตัวพระเอกเสียชีวิตไปแล้วทิ้งเอาไว้แต่บ้านและร้านกาแฟเก่าๆ ที่ปิดไปแล้วเอาไว้ให้ทั้งคู่กลับไปอยู่อาศัยได้ ส่วนพ่อนั้นพระเอกบอกเล่าว่าทิ้งเขาและแม่ไปตั้งแต่เขาอายุ 6 ปีและเหมือนเป็นบาดแผลที่ลึกสำหรับตัวเขา ซึ่งทำให้เขาจดจำใบหน้าของพ่อไม่ได้ รู้แต่ว่าเขาต้องฝึกเชลโล่มาตั้งแต่เข้าอนุบาลเพราะพ่ออยากให้เขาเล่น

พระเอกมองหางานใหม่ทำเพื่อเลี้ยงตัวเองและครอบครัว จนจับพลัดจับผลูได้เข้าไปทำงานในบริษัทบริษัทหนึ่ง ซึ่งเขาเองเข้าใจว่าเป็นบริษัททัวร์นำเที่ยวทำนองนั้น จนเมื่อได้งานแล้วถึงได้รู้ว่างานที่ตัวเองจะต้องทำ (ร่วมกับคุณลุงเจ้าของบริษัท) ก็คือการเป็น “นักจัดการศพ”

หนังเรื่องนี้เปิดเผย “ความงดงาม” และพิธีการที่พิถีพิถันของการจัดเตรียมศพให้อยู่ในสภาพสวยงาม เรียบร้อย ก่อนถึงวาระสุดท้ายที่แท้จริง นั่นก็คือการเผาศพ เพื่อให้คนที่รักที่เหลืออยู่ได้ร่ำลาและมองเห็น “ความงดงาม” เป็นความทรงจำครั้งสุดท้ายก่อนจะอำลาจากกันชั่วนิรันดร์

หนังเรื่องนี้ในมุมมองของผมไม่ได้พูดถึงเรื่องความตายโดยตรง แต่จริงๆ น่าจะพูดถึงเรื่องของความรักมากกว่าเสียด้วยซ้ำ เป็นความรักของเพื่อนร่วมงาน ความรักในวิชาชีพที่มีเกียรติ แม้ว่าเขาจะทำงานกับศพ แต่ก็เป็นงานที่สุจริต ความรักของพระเอกกับภรรยา ซึ่งกำลังจะให้กำเนิดลูกน้อย ความรักระหว่างเพื่อนบ้าน (คุณป้าที่ทำโรงอาบน้ำ) และสุดท้ายความรักของเขาเองกับพ่อที่ไม่รู้ว่าทิ้งเขากับแม่ไปอยู่เพียงลำพังจนวาระสุดท้ายด้วยเหตุใด

ผมไม่แปลกใจที่ได้รู้ (ภายหลัง) ว่าหนังเรื่องนี้ดีเด่นถึงกับได้รับรางวัลภาพยนตร์ต่างประเทศยอดเยี่ยม เพราะหนังของเขาดีจริงๆ ครับ ทั้งภาษาภาพและการเล่าเรื่องที่เป็นญี่ปุ่นดีเหลือเกิน แต่ก็มีความเป็นสากลที่แตะต้องสัมผัสจิตใจในส่วนลึกของมนุษย์เราทุกคน

เมื่อความตายมาถึง คนเราอาจมองว่าเป็นเรื่องที่น่าโศกเศร้า แต่ความตายนั้นใช่เพียงการจากพราก แต่คือการเริ่มต้นของการออกเดินทางสู่วิถีที่แท้จริง (Departure) มากกว่าสิ่งอื่นใด

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s