Life is Short(film)

…ชีวิตแสนสั้น

ความฝัน(ของคนทำหนังสั้น)แสนยาว…

เมื่อวานนี้ผมเพิ่งค้นพบว่าตัวเองเป็นคนความอดทนต่ำ สาเหตุนั้นก็ไม่ใช่เกิดแรงดันทุรังสูง อดรนทนไม่ได้กับใครหรอกครับ จริงๆ ผมก็แค่เสเข้าไปชมการเปิดเทศกาลหนังสั้นกรุงเทพฯ ครั้งที่ 13 ที่จัดขึ้นที่หอศิลป์กรุงเทพมหานคร ตรงสี่แยกปทุมวันมา และพบว่าตัวเองถูกใจ ต้องโฉลกกับการนั่งดู “หนังสั้น” ซึ่งใช้เวลาไปเพียงประมาณหนึ่งชั่วโมงก็ได้ดูหนัง (สั้นๆ) ไปแล้วถึงสี่เรื่อง

สองเรื่องแรกที่ได้ดูเป็นผลงานของคนไทยครับ เรื่องแรกความยาว 32 นาที ชื่อเรื่อง “Bangkok Bloody Ramen” ผลงานการเขียนบท กำกับฯและตัดต่อของคุณนวรัตน์ รุ่งอรุณ หรือ”พี่รัตน์” ที่ผมเรียกขาน ด้วยระดับของความสนิทสนมขึ้นมานิดหนึ่ง ซึ่งเมื่อวานนี้ถือเป็นการเปิดตัวครั้งแรกของหนังสั้น (ที่มีความยาวของนาทีที่ค่อนข้างยาวกว่าความเป็นหนังสั้นทั่วไป) หรือที่เรียกว่า World Premier

poster

หนังสั้นเรื่องนี้เป็นหนังดราม่าที่ดูสนุก น่าติดตาม การเดินเรื่องทำได้น่าสนใจครับ เป็นเรื่องของสามีภรรยาชาวญี่ปุ่นคนหนึ่งที่เดินทางมาเที่ยวเมืองไทยโดยใช้ไกด์เป็นคนนำเที่ยว แรกๆ ก็ดูเหมือนจะให้ความสนใจกับการเที่ยววัดหรือช้อปปิ้งดีอยู่ แต่พอวันต่อมา คนที่เป็นสามีก็เอาแต่ถามว่าเขาจะหา “ราเม็งแบบไทยๆ กินได้ที่ไหน” และก็ตะบี้ตะบันกินเอาๆ หลังจากที่ได้ร้านก๋วยเตี๋ยวเกือบจะค่อนเมืองกรุงไกด์สาวจัดให้ ส่วนฝ่ายภรรยานั้นก็เอาแต่ซดเบียร์ช้าง นั่งกลุ้ม เพราะเบื่อการตระเวณหาราเม็งไทยๆ กินไม่รู้จักอิ่มแบบสามี

ผมชอบตอนเปิดเรื่อง และการเดินเรื่องต่อมาที่พาคนญี่ปุ่นไปกินก๋วยเตี๋ยวน้ำแบบไทยๆ ชามแรกในร้านเย็นตาโฟแถวๆ ท่าเตียน ตรงข้ามวัดโพธิ์ในหนังเรื่องนี้ มันดู Absurd ดีหรือ Exotic ดี เวลาที่ลองนึกภาพตามว่าขณะที่เราเองเป็นคนต่างชาติต่างถิ่น ไปเที่ยวท่องอยู่ในบ้านอื่นเมืองอื่น เมื่อต้องเผชิญหน้ากับอาหารหน้าตาแปลกๆ รสชาติไม่คุ้นลิ้น เราจะยังสนุกกับการท่องเที่ยวได้อยู่หรือเปล่า?

eat1

eatทำไมจะต้องเป็นก๋วยเตี๋ยวแบบเลือดๆ ในกรุงเทพฯ (Bangkok Bloody Ramen) ตามอย่างชื่อหนังนั้น และทำไมเจ้าคนที่เป็นสามีถึงได้ตะบี้ตะบันกินๆ และกินก๋วยเตี๋ยวอย่างไม่รู้อิ่ม ผมคิดว่าผมจะไม่เฉลยตรงนี้นะครับ ใครรู้จักคุณนวรัตน์หรือมีโอกาสสอบถาม หาข้อมูลตอนจบหรือหัวใจของเรื่องกันเอาเอง ท่าจะเหมาะสมกว่า

………………..

ช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาของเทศกาลหนังสั้นฯ ครั้งที่ 13 ครับ (13 – 23 สิงหาคม) และปีนี้ทางผู้จัดงานยอมรับว่ามีคนทำหนังสั้นและส่งเข้ามาให้คัดเลือกเพื่อฉายกันมากถึง 528 เรื่องทีเดียว ทำให้เทศกาลนี้มีหนังสั้นๆ ให้เลือกดูหลายเรื่องทั้งของไทยและเทศจากทั่วโลกและทางผู้จัดงานก็ได้แบ่งแยกกลุ่มหรือการฉายหนังอย่างเป็นหมวดหมู่ สถานที่ซึ่งจัดฉายในหอศิลป์ฯ นั้นก็ลงตัวและเดินทางไปมาได้สะดวก มิหนำซ้ำยังไม่มีการเก็บค่าเข้าชมอีกด้วย

เพราะฉะนั้นใครที่อยากจะรู้ว่าตัวเองเป็นคนที่ความอดทนต่ำ (และรักหนังสั้น) หรือไม่ ก็ลองไปชมหนังสั้นที่งานนี้กันดูนะครับ

หมายเหตุ ไม่มีค่าใช้จ่ายในการเข้าชม

www.thaifilm.com

www.thaishortfilmfestival.com

ติดตามข่าวคราวของหนังสั้นเรื่องดังกล่าวได้ที่เว็บไซต์ www.farshinefilms.com

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s