ของฝาก…จากเชียงคาน

เคยได้ยินไหมครับชื่อนี้…เชียงคาน?

 

ผมว่าถ้าหากคุณเป็นคนอยู่ในกระแส ชอบท่องเที่ยวแบบแนวๆ น่าจะเคยได้ยินชื่อของอำเภอ “เชียงคาน” มาบ้าง เพราะเชียงคานเมืองเล็กๆ ริมฝั่งแม่น้ำโขงเป็นที่กล่าวถึงในสื่อสิ่งพิมพ์ประเภทแนะนำการท่องเที่ยวหรือรายการโทรทัศน์ที่ชอบพาเราไปเที่ยว ผมขอยกตัวอย่างเล่ม Slow life ของนิตยสาร OOM เมื่อหลายปีมาแล้ว หรือหน้าปก “เสาร์สวัสดี” กรุงเทพธุรกิจก็เคยนำเรื่องของเมืองเชียงคานไปเขียนถึงกันอยู่เนืองๆ

 

DSC_0086เชียงคานในสายตาของใครหลายคนจึงเป็นเมืองเล็กๆ ที่มาแรงแซงโค้งปายของแม่ฮ่องสอนที่เริ่มจะเก่าและถูกกล่าวถึงในสื่อจนคนเริ่มจะเบื่อกันแล้ว

…จะด้วยเหตุนี้ (และด้วยเหตุผลอื่นๆ) ในวันนี้ผมไม่ได้นึกถึงเชียงคาน หรือไม่ได้อยากจะลุกขึ้นมาเก็บกระเป๋าขึ้นรถ ออกจากบ้านเพื่อไปสิ้นสุดลงที่ชายแดนริมน้ำโขง จ. เลยที่เชียงคาน

…จะด้วยเหตุนี้หรือไม่ ที่เวลาเราไม่ได้นึกถึง ไม่ได้คาดคิด เรากลับได้ลงมือกระทำหรือได้ท่องเที่ยวไปยังสถานที่แห่งนั้น

เรื่องของเรื่องคือว่าผมจะมีกลุ่มก้อนคนที่ชอบเที่ยวกันอยู่กลุ่มหนึ่งที่สนิทสนมกันและชอบหาจุดหมายชักชวนกันไปเที่ยวที่นู่นที่นี่ไม่หยุดหย่อน

วันหนึ่งมีโทรศัพท์จากสมาชิกในกลุ่มคนชอบเที่ยว (ในวันธรรมดาและไม่ใช่ช่วงเทศกาล) ถามมาว่าสนใจไปเที่ยวอีสานกันไหม นั่งเครื่องไปลงที่อุดรฯ จากนั้นเช่ารถขับ โดยมีจุดหมายปลายทางอยู่ที่เลยและเชียงคาน

ผมใช้เวลาคิดใคร่ครวญสักห้านาที แล้วบอกว่าจะโทรกลับถึงผลการตัดสินใจ แต่ก็เพียงแค่ชั่วอึดใจที่ผมโทรกลับไปบอกคนที่ชวนว่า “ไปกันๆ”

นั่นเป็นผลทำให้ผมได้ไปเห็น “เชียงคาน” เป็นหนที่สอง เมื่อระยะเวลาผ่านมาได้สัก 14 – 15 ปีแล้วนับแต่ครั้งแรกที่เคยเดินทางไปเชียงคานด้วยรถโดยสารประจำทาง แต่ไม่ได้ไปค้างคืน แค่เดินเล่นชมเมือง และไปนั่งกินมะพร้าวแก้วริมแก่งคุดคู้ และจำได้เพียงว่าชอบความเงียบสงบของเมืองเล็กๆ แห่งนี้เอาการอยู่เหมือนกัน

DSC_0418สิบกว่าปีที่ผ่านมา แม้จะจำได้บ้างไม่ได้บ้างในหน้าตาและอารมณ์ของเชียงคาน แต่เมื่อเช้าวันหนึ่งที่เราออกรถเดินทางกันจากเมืองกรุงมุ่งอีสาน ผ่านถนนหลายสาย ชุมชนและป่าเขา กระทั่งยามค่ำเย็นก็ถึงเชียงคาน ด้วยระยะการเดินทางประมาณ 600 เมตร ผมก็พลันรู้สึกได้ว่าเชียงคานยังเป็นอำเภอเล็กๆ อำเภอหนึ่งอยู่ดี

DSC_0152

DSC_0156

DSC_0251

คราวนี้เราไปพักกันที่เกสต์เฮาส์ในรูปแบบสถาปัตยกรรมแบบโคโลเนียลบนถนนชายโขงชื่อว่า “เรือนแรม ลูกไม้” สนนราคาค่าที่พักห้องละ 350 – 450 บาทต่อห้องต่อคืนเท่านั้นเอง และบ้านก็ใหญ่โตกว้างขวาง สะดวกสบายมากๆ ซ้ำพอตกเย็นเจ้าของเกสต์เฮาส์ซึ่งมีบ้านอยู่นอกเมืองก็ยังเอากุญแจไว้ให้เราถือครองเป็นเจ้าของที่พักสวยๆ กันเอาเองทั้งคืน

ผมถึงกับเขียนเพลงเพลงหนึ่งขึ้นมาชื่อว่า “ฝันดีที่เชียงคาน” (Goodnight in Chiang Kan) ขึ้นมา โดยมีรุ่นพี่คนหนึ่งที่หิ้วกีตาร์ขึ้นรถไปด้วยเป็นคนให้ทำนอง เนื้อเพลงมีประมาณนี้ครับ (ใครที่เล่นกีตาร์เป็น อยากให้ลองเกากีตาร์เพลงนี้ดูนะครับ)

DSC_0499

(ถ้าโอกาสเหมาะๆ และผมพอจะรู้วิธีที่จะเอาเพลงนี้ขึ้นมาไว้บนบล็อกให้ได้ยินกันก็จะหาโอกาสทำให้ได้…ในวันข้างหน้านะครับ)

นอกจากเอาเรื่องมาเล่า เอาภาพและเพลงมาฝาก ขอยังอยากยืนยันว่าที่เชียงคานยังเล็ก สงบ สวยงาม ห่างไกลจากมลพิษใดๆ ผู้คนเป็นมิตร อาหารอร่อย ไม่เหมือนกับเสียงลือเสียงเล่าอ้างที่ว่าเชียงคานอาจจะเปลี่ยนไป เป็นเหมือนปายของอีสาน เป็นเมืองที่ใจแตก ไม่รักดี…

สามวันสามคืนของการเที่ยวในเมืองนี้แบบไม่คาดหวัง บอกกับผมว่าเชียงคานยังน่ารักและเป็นเมืองที่รักดีอยู่มิใช่น้อยครับ

——————————————————————

ภาพถ่ายทั้งหมดเป็นผลงานของพี่ยม – นิยม นภาลัยนะครับ ขอบคุณครับสำหรับภาพสวยๆ และการใส่ทำนองเพลงฝันดี

3 thoughts on “ของฝาก…จากเชียงคาน

  1. อ่านแล้วก็มีความสุขไปด้วยค่ะ อยากกลับไปอยู่เชียงคานเร็วๆ นั่งคิดถึงเชียงคานพร้อมกับฟังเพลงเสกโลโซไปด้วยแล้วยิ่งอินหนัก (จริงๆ ควรจะฟังอัสนี วสันต์ เพราะเป็นคนเมืองเลย แต่บังเอิญหาไม่ได้)

    ที่เชียงคานก็มีกลุ่มที่รักและหวงแหนเมืองเหมือนกัน http://www.chiangkhan.com เป็นการรวมกลุ่มที่น่ารักดี

    คิดถึงพี่อิท พี่หมวยนะคะ
    แหม่ม

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s