ดอกหญ้าในแสงตะวัน

e0b895e0b989e0b899e0b8abe0b88de0b989e0b8b21

ในห้องฝึกโยคะ เมื่อทำท่าอาสนะถึงช่วงสุดท้ายของท่ายืน ครูจะบอกให้เราทำท่าต้นไม้หรือวฤกศาสนะ เพื่อฝึกการทรงตัวด้วยการยืนบนขาข้างเดียว ขณะเดียวกันก็เพื่อฝึกสมาธิให้เกิดขึ้น

ท่าพลิกแพลงหรือ Variation ของการฝึกท่าต้นไม้คือจากการยืนด้วยขาข้างเดียว (อีกข้างเอาเท้าขึ้นมาเหยียบไว้บนต้นขาข้างที่ยืน) ลำตัวตั้งตรง เหยียดตัวให้ตรง มือทั้งสองข้างพนมอยู่กลางอกแล้วจะต้องค่อยๆ ยกมือขึ้น เหยียดชูมือทั้งสองข้าง กางมือออกให้เกิดระยะห่าง จากนั้นค่อยๆ เงยหน้าแหงนหน้าพาสายตามองจุดจุดหนึ่งบนเพดาน แล้วค้างท่านี้เอาไว้

…บ่ายวันนั้นผมเสร็จจากการงานที่สำนักพิมพ์แห่งหนึ่งย่านประชานุกูลแล้วจะต้องต่อรถโดยสารจากแถวถนนรัชดาภิเษกเพื่อไปให้ทันคลาสฝึกโยคะรอบห้าโมงสิบห้าที่สตูดิโอโยคะเจ้าประจำที่ห้างเซ็นทรัลลาดพร้าว รอจนแล้วจนเล่ารถเมล์สายที่จะพาวกจากถนนเส้นนั้นเข้าสู่พหลโยธินเพียงไม่กี่ป้ายก็ถึงเซ็นทรัลฯ ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะมา หรือผมจะไปไม่ทันคลาสนี้เสียแล้ว

ผมไม่ชอบการออกไปไหนมาไหนในช่วงชั่วโมงเร่งด่วน ไม่ว่าจะเป็นตอนเช้าหรือยามเย็น ถ้าเลือกหรือจัดการได้ ผมจะต้องขอออกไปตอนสายกว่านั้นหรือกลับให้เร็วขึ้นกว่าเวลาห้าหกโมงเย็น (เป็นฟรีแลนซ์ก็เลือกเวลาเดินทางได้เช่นนี้เอง) แต่ในเวลานั้นเมื่อได้ปักหลักรอรถเมล์แต่รถเมล์ยังไม่มา รถบนถนนก็มีทีท่าว่าจะติดขึ้นเรื่อยๆ รถแต่ละคันก็ส่งควันไอเสียโชยเข้ามาให้สูดดมอย่างยากจะหลีกเลี่ยงเมื่อต้องยืนอยู่ตรงป้ายรถเมล์ริมถนน ผมจะทำอะไรได้นอกจากรอต่อไป

ผมเห็นคนทำงานโดยเฉพาะบรรดาสุภาพสตรีในชุดทำงานค่อยๆ ทยอยเดินออกมากันที่ป้ายรถเมล์แห่งนั้น บางคนมาเดี่ยว บ้างก็มาสองคนหรือไม่งั้นก็มากันเป็นหมู่คณะ ใครที่มาหลายคนก็จับกลุ่มพูดคุยฆ่าเวลารอรถ…เย็นวันศุกร์แล้วสินะ พรุ่งนี้ก็วันหยุด จะไปเที่ยวไหน ไปทำอะไรดีหรือไปหาอะไรกินอร่อยๆ ไปซื้อของที่ไหนดี (ผมแอบคิดอ่านสิ่งที่ปรากฏในใจของพวกเธอ…สาวออฟฟิศเหล่านั้น)

ระหว่างรอรถเมล์อยู่นานพอดู สายตาผมก็พลันเหลือบแลกลับไปยังที่ว่างหลังรั้วถัดจากป้ายรถเมล์เข้าไป ในอารมณ์อันอ้อยอิ่งของยามบ่ายเย็นหน้าหนาว(ที่ไม่ค่อยหนาวเท่าไร) ในกรุงเทพฯ ผมก็เห็นต้นหญ้าสองสามต้นชูต้นหรือชูดอกก็ไม่รู้บนก้านอ่อนๆ ยืนโยกเอนอยู่กลางสายลมไกว และไม่รู้อะไรมาดลใจที่ทำให้ผมนึกถึงท่าทางการฝึกโยคะในท่าอาสนะที่กล่าวถึงข้างต้น ที่มีชื่อเรียกว่า “Tree in the wind”

e0b895e0b989e0b899e0b8abe0b88de0b989e0b8b22

ดอกหญ้าในแสงตะวันเปรียบแล้วก็คงเหมือนพวกเราที่ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองกรุง อ่อนแออ่อนไหวยากที่จะประคองตัวเองไปกับแรงโยกไกวของสิ่งต่างๆ ที่อยู่นอกเหนือการควบคุม สิ่งเดียวที่จะทำได้คือทำใจให้นิ่งยอมรับสิ่งที่จะเกิดขึ้น เรียนรู้ที่จะอยู่กับตัวเองให้ได้อย่างเรียบง่ายไม่ทะยานอยากมากเกินตัว

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s