ความฝันกลางเก่ากลางใหม่

e0b888e0b8b1e0b881e0b8a3วันนี้วันจันทร์ เป็นวันเริ่มต้นการทำงานสำหรับใครๆ หลายคน แต่ไม่ใช่สำหรับผม เพราะผมโบกมืออำลาการเข้างานแบบออฟฟิศมาได้ห้าหกปีแล้ว (และยังคงไม่นึกอยากจะกลับเข้าไปในระบบ)

ตั้งแต่เช้าของวันนี้ผมก็รู้สึกได้ถึงสายลมหนาวที่เดินทางมาถึงเมืองกรุงแล้วในวันนี้ จากความเย็นเอื่อยๆ ที่แผ่ตัวเข้ามาทายทักเมื่อแรกเปิดประตูหน้าตาบ้านออกไปสู่ภายนอก…ยินดีต้อนรับฤดูหนาว…โดยเฉพาะในเมืองกรุง หากจะมี หากจะปรากฏ ก็ขอให้อยู่กันไปนานๆ

ผมชอบฤดูหนาวครับ ชอบสายลมเย็นๆ ที่ปรากฏ อาจจะเข้าตำราที่เคยได้ยินได้ฟังมา ซึ่งไม่รู้จะจริงเท็จแค่ไหนที่ว่า คนที่เกิดฤดูไหนก็มักจะชอบฤดูนั้นเป็นพิเศษ สำหรับผมมันเป็นอย่างที่เขาว่าจริงๆ นะครับ

วันนี้ผมรู้สึกว่าอารมณ์ดี มีประเด็นที่นึกออกและอยากจะเขียน Blog ให้ได้ทีเดียวสองเรื่อง แต่ช้าก่อน เอาทีละเรื่องทีละวันน่ะน่าจะพอดีแล้ว

เย็นวันนี้ผมมีอันต้องพาน้องยูก้อน ซึ่งเป็นจักรยานเมาเทนไบค์ยี่ห้อไจแอ้นท์คันโปรดและคันเก่าของผมออกไปควบเล่น จริงๆ ก็เพื่อจะไปตลาดแถวบ้านซื้อผลไม้ซื้อขนมและทำธุระของชีวิตนิดหน่อย แต่นานๆ เมื่อได้เอาจักรยานออกมาขี่จากบ้าน (ระยะทางประมาณสองกิโลฯ) ผมก็รู้สึกดีมากทีเดียว นึกถึงอดีตในช่วงที่เคยใช้จักรยานไปทำงานบ้างในบางวันหรือช่วงที่เคยขี่จักรยานท่องเที่ยวไปตามอุทยานแห่งชาติและเส้นทางธรรมชาติต่างๆ หลายเส้น ร่วมกับพี่ๆ และเพื่อนๆ (เขียนถึงตรงนี้ด้วยความระลึกถึงพี่กุล ปัญญาวงค์และพี่แอ๊ะ สมบัติ แห่งอดีต Camping Bike เป็นพิเศษ)

มาวันนี้ผมควบเจ้าเสือภูเขาเดี่ยวๆ ปั่นลัดเลาะเบียดตัวไปกับรถราคันใหญ่ๆ และมอเตอร์ไซค์ในถนนสายหนึ่งที่ไม่กว้างนักย่านลาดพร้าว บางทีก็ต้องปั่นขึ้นฟุตบาทไปแย่งทางเท้าคนเดินบ้าง แต่ก็รู้สึกสนุกและนึกถึงความฝันเก่าที่ค้างๆ คาๆ โดยไม่แน่ใจว่าวันหนึ่งหรือวันที่เหลืออยู่ในชีวิตนี้ผมจะได้ทำมันหรือไม่

e0b888e0b8b1e0b881e0b8a3e0b8a2e0b8b2e0b899

เด็กชายขี่จักรยานเริงร่าที่เมืองพุชการ์ ประเทศอินเดีย

ความฝันนั้นก็คือการปั่นจักรยานเที่ยวไปเรื่อยๆ เป็นเส้นทางไกลๆ เอาสมบัติสัมภาระติดตัวไป ปั่นจักรยานไป เหน็ดเหนื่อยเมื่อใดก็หยุดพัก เหงื่อออกก็หยุดซับเหงื่อ พักดื่มน้ำ กินขนมของชาวบ้านที่มีขายตามสองข้างทาง เมื่อรถจักรยานเสียก็เรียนรู้ที่จะซ่อมหรือแก้ไขปัญหาของมันได้ด้วยตัวเอง

ผมไม่กล้าหวังว่าจะปั่นไปทั่วประเทศไทยหรือปั่นข้ามประเทศ ข้ามทวีปหรือปั่นจักรยานเที่ยวรอบโลก รู้สึกว่าเป็นเป้าหมายที่ใหญ่เกินตัวไปหน่อย แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีใครทำ ผมเคยซื้อหนังสือ “ความฝันไม่มีวันหมดอายุ” (A Bike Ride) ของสำนักพิมพ์มติชน (แปลโดยวิทยา ทองสุข) มาอ่าน เป็นเรื่องเกี่ยวกับผู้หญิงอังกฤษวัยห้าสิบปีกว่าแล้ว นามว่า Anne Mustoe เธอลาออกจากงานประจำที่เคยเป็นครูใหญ่โรงเรียนหญิงล้วนออกมาปั่นจักรยานเที่ยวรอบโลก ผมนับถือความกล้าหาญ การตัดสินใจและการกระทำที่เกิดขึ้นของเธอมากครับ (ซื้อหนังสือเล่มนี้มาได้นานหลายเดือนมากแล้วแต่ก็ยังอ่านไม่จบเสียที)

dscf2521

แต่ความรู้สึกในช่วงบ่ายเย็นวันนี้ที่ผมขี่จักรยานออกไปบนถนน ผมรู้สึกกับตัวเองว่าผมชอบการขี่จักรยานที่สุดในโลกและผมเกือบจะเชื่อด้วยว่าต่อให้ผมต้องปั่นจักรยานไปไกลๆ หรือไปเรื่อยๆ ผมก็น่าจะทำได้หรือว่าน่าจะชอบที่จะทำอยู่ (แต่ผมลืมไปว่าผมปั่นออกจากบ้านตอนสี่โมงเย็นกว่าๆ แล้วและวันนี้ไม่มีแดดร้อน) แต่ผมคงไม่ได้เริ่มปั่นจักรยานเที่ยวทางไกลและมันคงเป็นได้แค่ความฝันกลางเก่ากลางใหม่ที่เกาะตัวผมแจอยู่ต่อไปตามเคย

พบกันบนท้องถนนนะครับ แม้ว่าจะเป็นท้องถนนแห่งความฝันก็เถอะ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s