38

ยามเช้า ลมจากภายนอกหน้าต่างพลิ้วเข้ามาไกวไหวผ้าม่านในห้องครัวเป็นจังหวะ…แลดูสงบผ่อนคลาย และคล้ายกับว่าเช้าวันนี้สายลมแห่งฤดูหนาวได้ปรากฏกายขึ้นแล้ว

ทุกเช้าผมจะต้องลงมาเปิดหน้าต่างห้องครัวออกเพื่อรับแสงสว่าง ยกต้นไม้กระถางน้อยออกไปรับแดด เปิดฟืนไฟเตรียมต้มกาแฟเป็นอาหารเช้าให้กับตัวเอง

เช้าวันนี้ก็ไม่ได้แตกต่างไปจากเช้าวันก่อนหน้าสักเท่าไหร่ ในยามเช้าเช่นนี้บางวันก็มีสายลมเย็น บางวันนอกหน้าต่างที่มองออกไปก็เป็นวันที่ฝนตก โลกห่มคลุมด้วยเม็ดฝน บางวันก็มีแดดจ้าร้อน แดดสายปรากฏตัวออกมาเร็วกว่าปกติ…หมุนวนอยู่อย่างนี้

คนเรามีชีวิตอยู่กับปัจจุบัน แต่ก็ไม่วายที่จะหวนกลับไปมองเห็นอดีตและร่ำร้องไขว่หาการเกิดขึ้นของอนาคตที่ยังมาไม่ถึง เราอาจจะมองเห็นอดีตได้ ทำความเข้าใจมันได้ แต่เราเข้าไปแตะต้องหรือเปลี่ยนแปลงอะไรมันไม่ได้ ได้แต่เตรียมตัวตั้งรับอนาคตรูปแบบและเรื่องราวต่างๆ ที่ยังมาไม่ถึง

เช้าวันนี้เป็นวันที่ผมมีอายุบนโลกนี้มาได้ครบ 38 ปีเต็ม

เป็นสามสิบแปดปีที่ผ่านอะไรๆ มาพอสมควร บางสิ่งรู้ตัว รู้เท่าทัน บางสิ่งก็ยังใหม่หรือก็ยังโง่อยู่ พร้อมที่จะโดนหลอกลวง(ด้วยความสมัครใจของตัวเอง) อยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ในวันนี้ชีวิตคล้ายยืนอยู่บนทางแยกอีกครั้งหนึ่ง ทางแยกที่เดินผ่านเส้นทางแห่งความเป็นเด็กมานานแล้ว ทางผ่านที่ได้เดินมาบนเส้นทางของความเป็นคน คนที่เรียกขานกันว่า “เป็นผู้ใหญ่” มาพอสมควร และทางแยกที่จะต้องเผชิญหน้ากับชีวิตและความเป็นไปอีกมากมายมหาศาล (ตราบเท่าที่ชีวิตอนุญาตให้มีลมหายใจ)

กับตัวเลข 38 – ผมพบว่านี่เป็นช่วงวัยเดียวกับวัยของแม่ผม ที่ให้กำเนิดผมตอนที่ท่านมีอายุเท่ากันกับผม และพยายามที่จะสืบรู้ว่าท่านน่าจะรู้สึกเช่นไรที่ได้ให้กำเนิดทายาทอีกคนหนึ่งในวัยนั้นวันนั้น

สามสิบแปดปีก่อนของแม่ โลกและชีวิตก็คงจะแตกต่างออกไปจากวันนี้เมื่อสามสิบแปดปีเดินทางมามากมายพอสมควร หลายๆ อย่างเปลี่ยนแปลงอย่างแน่นอน รวมทั้งลูกของท่านคนนี้ที่เปลี่ยนผ่านจากเด็ก เป็นวัยรุ่น เป็นผู้ใหญ่ จนกระทั่งอาจเรียกได้ว่าย่างเข้าสู่วัยกลางคน

ผมไม่แน่ใจนักและไม่อาจกล่าวขานได้ว่าตัวเองเป็นลูกที่ดีของพ่อแม่เพียงไร แต่ก็พยายามเลี้ยงดูและทำชีวิตไม่ให้ท่านต้องใช้คำว่า “ห่วงใย”…เป็นห่วงมัน กลัวว่าจะเอาตัวไม่รอด ผมพยายามที่จะออกไปวัดดวงกับโลกด้วยแขนขาลำแข้งและความฝันของตัวเอง…เสมอมา

ใช่หรือไม่ ไม่ว่าคนเราจะเติบโตแค่ไหน จะอายุสักเท่าไหร่แล้ว แต่เราก็ยังต้องเป็นลูกในสายตาและสายใยของความผูกพันของพ่อแม่เสมอ

เช้าวันนี้โลกอาจจะไม่มีอะไรใหม่ๆ แดดสายค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นตามระยะเวลา กาแฟร้อนแก้วหนึ่งที่ถูกทำขึ้นมาเป็นอาหารเช้าหมดหายไปจนถึงก้นแก้วในเวลาไม่นาน แต่ผมรู้ดีว่าเราจะต้องมีชีวิตต่อไปบนหนทางอีกยาวไกลของชีวิต

ผมสำนึกรับรู้เงียบๆ ขอพรวันเกิดให้ตัวเอง…

“ขอให้เดินทาง(บนชีวิตนี้)โดยสวัสดิภาพ”

e0b8aae0b8b2e0b8a1e0b981e0b89be0b894ผมเนื่องในวันที่มีอายุครบ 38 ถ่ายภาพโดย”หมวยศรี”

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s