แค่เขาขายคัพเค้ก?

บ่ายวันศุกร์ที่ผ่านมา ผมมีอันที่จะได้ไป (คือไม่ต้องไป…แต่ไปก็ได้) “จตุรัสจามจุรี” หรือจามจุรีแสควร์ ช้อปปิ้งมอลล์หรือคอมเพล็กซ์แห่งใหม่หลายชั้นของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (ใครไม่เคยไปหรืออยากจะไปให้นึกถึงหัวมุมของจุฬาฯ ด้านที่จะไปสภากาชาด ตรงกันข้ามกับวัดหัวลำโพง)

การเดินทางนับว่าสะดวกมากครับ ก็แค่ตีตั๋วลงรถไฟใต้ดินไปโผล่เอาที่ชั้นใต้ดินที่เป็นฟู้ดคอร์ตของห้างที่ว่า (กรุณาอย่างง ที่มหาวิทยาลัยมีห้าง อย่าลืมสิว่ามาบุญครองน่ะของใคร สยามแสควร์น่ะของใคร เขาทำมาตั้งนานแล้ว) แต่พอดีเรามีธุระปะปัง (หรือเหตุหยิบยกขึ้นมาเป็นธุระบังหน้า) อยู่ที่ชั้นหนึ่ง ตรงหัวมุมอีกด้านหนึ่ง ต้องเดินผ่านร้านกาแฟสตาร์บัคส์ ผ่านร้านอาหารญี่ปุ่น Ootoya เข้าไป ก็จะถึง True Coffee

เปล่าหรอกนะครับ ไม่ได้จงใจจะกล่าวถึงหรือเขียนถึงร้านกาแฟของเครือข่ายโทรศัพท์ยักษ์ใหญ่เครือข่ายหนึ่งเป็นการเฉพาะเจาะจง แต่เนื่องจากวันนี้เขามีการ “ขายคัพเค้ก” โดยร้านทรูกาแฟ ผมก็เลยต้องมาดูมาลองลิ้มชิมรสสักหน่อย (คัพเค้กหน้าตาจะประมาณใด ก็กรุณาดูได้จากภาพต่อไปนี้)

ผมไม่เคยกินคัพเค้ก อย่าว่าแต่ลองลิ้มเลยครับ แค่เห็นใกล้ๆ หรือโอกาสที่จะได้ชิมก็ไม่ค่อยเคยมี (เพราะไม่ชอบขนมฝรั่งที่ดูมีครีมชัดเจนอย่างนี้) แต่โอกาสนี้มีคนที่พอจะรู้จักอยู่ในงาน ก็เลยพลอยฟ้าพลอยฝนเข้าไปปะปนในงาน นัยว่าจะได้กินขนมเค้กก้อนแบบนี้ในงานนี้แน่ๆ

คุณพลอย จริยะเวชครับ เป็นคนสร้างสรรค์หน้าตาและรสชาติของคัพเค้กตั้ง 5รส ให้กับทรูคอฟฟี่ในวันนี้ และมีน้องตี๋ เอเอฟสี่ ชายหนุ่มจากบ้านเอเอฟมาเป็นแขกรับเชิญ (ซึ่งอันนี้ถูกใจคุณ พ. มาก เพราะว่าคุณเขาเป็นแควนคลับของน้องคิงคอง) และคุณพลอยเลยถือโอกาสใช้หนุ่มตี๋เป็น inspiration ในการสร้างสรรค์คัพเค้กรสไฮเปอร์ โมเม้นต์คัพเค้กออกมาได้น่ารักน่าลิ้มดีนะ (คือคนละอันกันกับรูปที่เอามาให้ดูนะครับ)

ร้านกาแฟของทรูใหญ่โตกว้างขวาง เพดานสูง มีเคาเตอร์มาตรฐาน (ที่ออกจะกว้างกว่ามาตรฐาน) ของร้านกาแฟ มีชั้นวางหนังสือสีดำขนาดเขื่องตั้งเป็นฉากกั้นวางอยู่ด้านตรงข้ามกับเคาเตอร์ การออกแบบตกแต่งร้านได้รับแรงบันดาลใจจากห้องสมุดหรือบรรยากาศของการอ่าน มีถ้อยคำของนักคิดนักเขียนนักการบันเทิงของโลกหลายคน สลักลงบนผนังสูงขึ้นไปจรดเพดานตรงข้างประตูทางเข้าออกด้านหนึ่งในร้าน

บ่ายวันนั้นด้านนอกของอาคารมองไปเห็นสายฝนตกพรำๆ และบรรยากาศหม่นๆ คลุมเครือ จนไม่น่าเชื่อว่านี่จะย่างเข้าสู่เดือนพฤศจิกาฯ แล้ว และเรื่องที่ผมเล่าก็ฟังดูไม่มีประเด็นหรือไม่เห็นสาระ ผมเพียงแต่รู้สึกอะไรบางอย่าง ว่านี่เขาเพียงแค่จัดงานเพื่อขายคัพเค้กกันแค่นั้นหรอกหรือ?

คัพเค้กชิ้นหนึ่งราคาไม่กี่สิบบาท (ก็ประมาณหกสิบบาท) แต่เขาจัดงานเป็นเรื่องเป็นราว มีการเชิญแขกรับเชิญ (แม้จะเป็นดารานักร้องในสังกัดตัวเอง) มีการเชิญดาราคนดังบุคคลที่มีชื่อเสียงในสังคมให้มาออกแบบคัพเค้กรสต่างๆ หน้าต่างๆ และการที่เครือข่ายใหญ่อย่างทรูลงมาเล่นในสนามร้านกาแฟ และจัดบรรยากาศได้อย่างดียิ่งเช่นนี้ เราคงคาดหวังได้ว่าเขาคงไม่ได้ต้องการขายกาแฟถ้วยละไม่กี่บาทหรือคัพเค้กก้อนละไม่กี่สิบบาทหรอกนะครับ

ถามว่าผมไปยุ่งอะไรกะเขาด้วยหรือผมเดินเข้าร้านกาแฟแบบนี้ในสถานการณ์ปกติหรือไม่ จริงครับ ผมก็ทำ แต่ก็ให้นึกถึงบรรยากาศและประเด็นในภาพยนตร์เรื่อง You’ve Got Mail ซึ่ง Meg Ryan นำแสดงคู่กับ Tom Hanks ว่าการที่บริษัทหรือ Cooperate ใหญ่ๆ ลงมาทำธุรกิจ (ในเรื่องคือเปิดร้านหนังสือแบบเครือข่ายขนาดยักษ์ใหญ่) มันส่งผลอะไรกับร้านค้าเล็กๆ หรือร้านหนังสือเล็กๆ (ที่นางเอกเป็นเจ้าของ)

เราอาจจะกำลังเดินเข้าไปดื่มกาแฟหรือเสพขนมที่น่ากินสักชิ้นหนึ่ง แต่เราจะไม่ยอมให้บริษัทใหญ่ๆ กลืนกินความคิดและตัวตนของเราหรอก (ในเวลาที่เรารู้ตัว) จริงไหมครับ?

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s