ฉัน ‘สวนหลังบ้าน’ และรายการวิทยุ

ตั้งแต่ออกหนังสือ “ความสุขในสวนหลังบ้าน” มาประมาณสองเดือน การมีหนังสือพ็อกเก็ตบุ้คเล่มหนึ่งก็ทำให้เราได้เดินไปในพรมแดนหรือเส้นทางใหม่ๆ ได้ลิ้มลองบรรยากาศของการทำงานใหม่ๆ แม้จะไม่มากมายอะไรนัก แต่ก็นับได้ว่าไม่หงอยเหงาจนเกินไปในเสียงตอบรับที่เกิดขึ้น

บ่ายวันนี้ผมได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนชื่อ “ก้อย” (สกุณี ณัฐพูลวัฒน์) ซึ่งเคยรู้จักกันมานานแล้วตั้งแต่ก้อยช่วยกันกับเพื่อนๆ ทำ “ร้านเล่า” ที่เชียงใหม่ (มีใครบางคนที่ร้านเล่ายุคปัจจุบันเขียนบันทึก-ความเคลื่อนไหวในรูปไดอะรี่ไว้ให้อ่านกันที่บล็อก http://totell.exteen.com) ก้อยทำหนังสือโฮมแอนด์เดคคอร์ดูแลในส่วนสวนและต้นไม้ และยังทำนู่นนี่อีกหลายงาน เช่นการจัดสวนหรือปลูกต้นไม้ วันนี้ก้อยไปช่วยเพื่อนจัดรายการวิทยุทางคลื่น 97 FM. ฟัง (ไม่ทันแล้วว่าชื่อรายการอะไร แต่ออกอากาศวันอาทิตย์ตอน 14.30 – 16.00 น.) เป็นรายการเกี่ยวกับการจัดสวนและต้นไม้เช่นที่ก้อยถนัด ก้อยจึงชวนให้โทรเข้าไปคุยในรายการในวาระที่ก้อยจะนำหนังสือ “ความสุขในสวนหลังบ้าน” สองเล่มไปมอบให้กับผู้ฟังในรายการที่โชคดีหรือที่โทรมาแสดงความคิดเห็นในรายการ

เมื่อถึงเวลาผมก็โทรเข้าไปตามที่ได้นัดหมายกันไว้ นอกจากเสียงของก้อยแล้ว ยังมีผู้ดำเนินรายการที่เป็นผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ผมใช้เวลาตอบคำถามหรือพูดคุยเพียงสั้นๆ น่าจะสักสองสามนาที และสองสามคำถามจากรายการ (และจากก้อย) ที่ผมจำได้ก็คือ

“มีความคิดเห็นอย่างไรกับความสุขในสวนหลังบ้าน…ช่วยเล่าถึงความสุขในสวนหลังบ้านให้ฟังหน่อย…”

ตรงนี้ผมก็ขอคำขยายความจากก้อยว่านี่หมายถึงส่วนที่เป็นหนังสือหรือ “ความสุขในสวนหลังบ้าน” ตามความคิดความรู้สึกของผม

และอีกคำถามหนึ่งก็คือ ในเล่มผมเป็นคนเขียนภาพประกอบซึ่งเป็นภาพสีน้ำเองทั้งหมดใช่หรือไม่…

หากใครก็ตามที่เคย Phone in หรือโทรเข้าไปในรายการทางวิทยุหรือโทรทัศน์เช่นเดียวกับผมในกรณีนี้ ย่อมรู้สึกได้ว่ามันน่าตื่นเต้นที่จะต้องควบคุมตัวเองให้ตอบให้ตรงคำถาม ตอบให้ได้ประเด็นและไม่วกวนเยิ่นเย้อ ต้องพูดจาให้ชัดถ้อยชัดคำและพูดให้ตรงกับสิ่งที่เราคิดไว้ในใจ และเมื่อจะต้องเผชิญกับคำถามที่เราไม่ทันได้ตั้งตัวหรือรู้ตัวมาก่อนว่าจะต้องถูกถามด้วยคำถามเช่นนี้ ก็พึงจะต้องประหยัดเวลา ไม่คิดนานให้อึกอักอึดอัดคุณผู้ฟัง (และคุณผู้ชม) เปล่าๆ

สำหรับคำตอบของผมนั้น ผมตอบว่าความสุขในสวนหลังบ้านของผมไม่ได้หมายถึงการที่เราจะต้องมี “สวน” ที่มีหน้าตาเป็นสวนจริงๆ มีต้นไม้ปลูกประดับตามมุมหรือระเบียงบ้านเท่านั้น แต่หมายถึงความเป็นธรรมชาติและการได้อยู่ใกล้ชิดกับธรรมชาติ เวลาไปเที่ยวสวนสาธารณะหรือเดินเที่ยวป่า กระทั่งได้ชำเลืองเห็นความงดงามของไม้ดอกไม่ใบของบ้านคนอื่นที่เราแทบจะไม่รู้จัก เราก็สามารถมีความสุขกับธรรมชาติหรือได้รับแรงบันดาลจากสิ่งที่ได้พบเห็นกลับมาเก็บไว้กับตัวก็ได้

ส่วนคำตอบเกี่ยวกับภาพเขียนสีน้ำที่เป็นภาพประกอบในเล่มความสุขในสวนหลังบ้านนั้น ผมบอกว่าผมไม่ได้ร่ำเรียนมาทางศิลปะหรือเขียนรูปเป็นวิสัย แต่ด้วยความที่ชอบบันทึกและชอบวาดรูปก็เลยทำมันออกมา แม้ตอนแรกจะยากเพราะเป็นสีน้ำและความที่ไม่คุ้นเคย สีน้ำนั้นแม้จะเป็นงานศิลป์ที่ดูง่ายและดูสวย แต่สำหรับมือใหม่หรือใครที่ไม่เคยลองเขียนสีน้ำมาก่อนย่อมจะรู้สึกได้ว่ามันยากที่จะควบคุมพู่กันและทิศทางของสีทิศทางของน้ำ ต่อเมื่อทำบ่อยๆ เขียนบ่อยๆ ก็จะคุ้นและเขียนรูปีน้ำได้ง่ายขึ้น สวยขึ้น ประเด็นก็คือจะต้องมีใจให้และลงมือฝึกปรือหรือทำบ่อยๆ (ซึ่งดูไม่ต่างจากการที่เราฝึกฝนอยากจะเก่งในทางใดทางหนึ่ง)

แม้รายละเอียดที่เก็บมาจะไม่ครบถ้วน แต่ก็ถือว่าเป็นบันทึกบทหนึ่งหรือ “เก็บตก” เอามาฝากในบ่ายจนถึงย่ำเย็นวันอาทิตย์ที่ฟ้าเมืองกรุงขมุกขมัวด้วยเมฆฝนก็แล้วกันนะครับ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s