ในสมุดบันทึกเล่มเก่า(ไม่อ้างว้าง)

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าผมเป็นคนชอบ ‘บันทึก’…

เครื่องไม้เครื่องมือในการบันทึกก็คือปากกาเขียนดีๆ คู่มือกับสมุดบันทึกคู่ใจ

สำหรับผม ผมชอบสมุดบันทึกที่เป็นกระดาษเปล่า ไม่ต้องมีเส้น จะเป็นกระดาษขาว กระดาษสีนวลถนอมสายตาหรือสีอื่นใดก็ไม่ว่ากัน (เว้นแต่สีชมพูอ่อนที่หวานเกินไปและผมไม่เคยคิดจะหามาใช้)

ช่วงชีวิตหนึ่งผมเคยนับว่าตัวเองมีสมุดบันทึกที่ถูกบันทึกไปแล้วกี่เล่ม ดูแล้วนับแล้วก็เก็บรวบรวมไว้ตามกล่องตามหีบที่มันเคยอยู่แล้วก็หลงลืมว่าตัวเองมีสมุดบันทึกเก่าๆ อยู่กี่เล่ม แต่ที่แน่ๆ ผมมีอยู่เยอะมากและนอกจากกรณีที่มันจะสูญหายไป- ผมไม่เคยทิ้งบันทึกเล่มเก่าๆ

ไม่นานมานี้บนโต๊ะทำงานของผม มีสมุดบันทึกเล่มเก่าๆ (บางเล่มค่อนข้างจะเก่ามากทีเดียวคือตั้งแต่เมื่อปี 2537) มาปรากฏตัวอยู่หลายเล่ม บางเล่มต้องการนำออกมาค้นหาความคิดหรือเรื่องราวเก่าๆ ที่เคยจดบันทึกเอาไว้ บางเล่มเพิ่งจะผ่านการเดินทางร่วมกันและถูกปลดระวางของการเป็นสมุดบันทึกประจำทริปประจำช่วงเวลาหนึ่ง เรียกว่าเหมือนถูกปลดเกษียณแม้ว่าจะมีหน้ากระดาษว่างที่เหลืออยู่ในเล่มก็ตามที บางเล่มผมจงใจหยิบออกมาดูหน้าตาและเรื่องราวของความเก่า เพราะคิดถึงวัยวันเก่าๆ (เอ…นี่เป็นอาการหนึ่งของคนที่เริ่มจะแก่ตัวใช่หรือไม่)

สมุดบันทึกเล่มเก่าๆ วางปะปนอยู่บนโต๊ะทำงานร่วมกับสมุดบันทึกที่กำลังใช้งาน หนังสือหนังหาที่กำลังอ่านอยู่ในช่วงนี้ เป็นบรรยากาศของความอบอุ่นตามสไตล์ของคนที่มีอดีตและพบว่าแม้วันนี้ก็ไม่อ้างว้างเกินไปหากยังมีสมุดบันทึกเล่มเก่าเอาไว้ช่วยเราให้หันกลับไปมองรอยทางที่ผ่านมาได้ชัดขึ้น

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s