เพื่อนเก่า

โลกยังหมุนด้วยอัตราเร่งของการเดินรอบดวงอาทิตย์ในอัตราเท่าเดิม

มีแต่การเดินทางของความคิดถึงคะนึงหาภายในตัวตนของคนเราเท่านั้นที่แปรผันแปรเปลี่ยนไม่คงที่ บ้างเร็วรี่บ้างอืดเอื่อย ขึ้นกับอุณหภูมิของหัวใจและฤดูกาลของชีวิต

ปลายฝนต้นหนาวผมจับจองตั๋วเดินทางมาที่ จ. อุบลราชธานี นัยว่าเพื่อเดินทางมาเยี่ยมบ้าน “บ้าน” ในความหมายที่ไม่ใช่บ้านเกิดหรือเรือนนอนเท่านั้น แต่หากหมายถึงผู้คนตั้งแต่ผู้ให้กำเนิดไปจนถึงญาติพี่น้องใกล้ชิด

บ่ายวันที่ฝนตกโปรยปรายจนขาวโพลน ผมพบว่าสายฝนที่ปลายทางที่อุบลฯ นั้นหล่นลงมาในจังหวะที่สวยงาม ผ่อนคลาย ไม่กระชากกระชั้นหรือตกกราดจนข้าวของไปจนถึงหัวใจของคนที่กรุงเทพฯ เปียกโชกยามโดนสายฝนสาดซัด

นอกจากเม็ดฝนรอคอยที่ปลายทาง ผมพบว่ายังมีรอยยิ้มและการโอบหลังตบไหล่จากเพื่อนรักคนหนึ่งรอคอยอยู่ที่นั่นด้วย

เพื่อนคนนี้เป็นคน”ที่อื่น” แต่เขามีครอบครัวและทำงานทำการ ก่อร่างสร้างครอบครัวอยู่ที่อุบลฯ มานานเสียจนผมรู้สึกว่าเขาเป็น “คนที่นี่” อุบลฯ คือบ้านเกิดเรือนนอนของเขามากกว่าที่จะเป็นของผม

เพื่อนเก่าของผม เจ้าของบล็อกที่น่าเยี่ยมชม – give me a space

สายสัมพันธ์แห่งมิตรภาพกินเวลายาวนานและถักทอเรื่องราวแห่งความเป็นเพื่อนระหว่างผมกับเพื่อนคนนี้มาหลากหลายโอกาส ระยะเวลาที่คบหากันมานานสร้างความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นก็จริงอยู่ แต่ผมรู้สึกว่าเราไม่ได้มองความสัมพันธ์ที่วันเวลา แต่หากคือคุณค่าของความเป็นเพื่อน ที่เมื่อไรก็เมื่อนั้น ความเป็นเพื่อนระหว่างเราก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปรเหมือนระยะทางระหว่างโลกกับดวงอาทิตย์ ระหว่างพระจันทร์กับโลก เราอาจจะห่างเกินกันไปบ้าง ขาดหายการส่งข่าวหรือติดต่อกันไปบ้าง แต่เรารู้สึกได้ว่าผมกับเขาก็เคลื่อนผ่านฤดูกาลชีวิตไปในทิศทางและจังหวะเดียวกัน

เมื่อมีโอกาสใดที่จะสื่อสารหรือพบปะกัน เราจึงไม่ปล่อยให้ผ่านเลยไป และเมื่อมีโอกาสนั่งลงคุยกัน ความอบอุ่นคุ้นเคย เรื่องราวระหว่างเพื่อน ไม่ว่าจะเป็นเพลง ดนตรี หนังสือ วรรณกรรม การเดินทางและแง่มุมของชีวิตจึงเหมือนถูกบรรทุกมายังจุดที่เราได้พบกันไม่สิ้นสุด

คืนหลังนั้นหลังการเดินทางถึงปลายทาง เพื่อนคนนี้ขับรถเข้าไปส่งผมถึงบ้านในอำเภอเล็กๆ ที่กำลังเปลี่ยนแปลงอีกแห่งหนึ่งของจังหวัดอุบลฯ ระหว่างเส้นทางที่มืดมิดที่เขาขับรถมุ่งหน้าไปส่งผม แสงไฟจากหน้ารถสาดส่องทางราดยางสีเข้มเห็นเส้นแบ่งจราจรเป็นเส้นเหลืองวิ่งคู่ไปกับรถเด่นชัด ทางมันอาจจะค่อนข้างเปลี่ยวเหงาแต่แสงไฟอุ่นๆ ก็สาดไล่ความมืดมัวไม่แน่ใจตรงหน้าไปจนหมด

โลกยังหมุนในอัตราเร่งรอบดวงอาทิตย์อย่างคงที่ ระยะทางจากอำเภอที่บ้านกับตัวจังหวัดยังคงเท่าเดิม ซ้ำผมพบว่าระยะทางความเป็นเพื่อนเก่าของเราก็ยังคงเท่าเดิม

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s