ถึงก็ช่าง ไม่ถึงก็ช่าง (หรืออย่างไร)

…ตัดสินใจหยิบเอาเรื่องนี้ขึ้นมาบอกเล่า ไม่ได้ต้องการจะประณามหรือต่อว่าต่อการบริษัท การไปรษณีย์แห่งประเทศไทย จำกัด– มหาชน แต่อย่างไร เป็นแต่เพียงความหงุดหงิดประหลาดใจและไม่น่าเชื่อในกระบวนการจัดส่งพัสดุไปรษณีย์ของประเทศไทยเรานี้ว่าจะล้าหลังและไม่ได้เรื่องได้ราวจนน่าหมั่นไส้ (และก่นด่าเอาเอง…ในใจ)

คุณจะรู้สึกอย่างไรถ้าหากว่าข้าวของที่เราอุตส่าห์เลือกอุตส่าห์ห่อลงซองหรือกล่องพัสดุปิดผนึกอย่างดี เขียนจ่าหน้าซองถึงผู้รับ (ในกรุงเทพฯ เหมือนกันด้วยซ้ำ) ถูกจัดส่งไปผ่านไปร่วมเดือนกว่าแล้วยังเดินทางไปไม่ถึงมือผู้รับ

เรื่องนี้เกิดขึ้นจริง… เมื่อบ่ายวันเสาร์ธรรมดาๆ ตอนปลายเดือนพฤษภาคมล่วงมา ผมพบ “สิ่งของ” ชิ้นหนึ่งซึ่งเหมาะสมจะส่งไปเพื่อสร้างความบันเทิงและตื่นใจให้กับพี่คนหนึ่งซึ่งรักใคร่กันดี แต่ตอนนี้กำลังพักฟื้นจากการผ่าตัดนอนอยู่ที่บ้าน เลยเลือกใช้บริการจัดส่งไปรษณีย์อนุญาตเอกชนที่มีบริการปกติในห้างสรรพสินค้าเพราะง่ายและใกล้ตัว (ทำไมการไป “ไปรษณีย์ของจริง” แถวบ้านนั้นจึงได้กลายเป็นเรื่องไกลและยากเย็นนักก็ไม่รู้) ส่งไปแม้จะเป็นการส่งแบบลงทะเบียนธรรมดาก็ตาม แต่ผมก็ต้องจ่ายด้วยราคาที่แพงกว่าการส่งปกติมากจนยากจะกลับตัวกลับใจ ได้แต่คิดว่าช่างมันเถิดจะได้ส่งของไปเยี่ยมพี่เขาก็เท่านั้นเอง

เหตุการณ์ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์จนมีโอกาสถามไถ่กันผ่านทางการ chat MSN กับพี่ท่านนั้นว่ามีพัสดุตกไปถึงมือหรือยัง (ทั้งๆ ที่ในใจผมไม่อยากจะถาม เพราะอยากจะให้เป็นความประทับใจอันเกิดขึ้นจากการไม่รู้ตัวมากกว่า) ผลก็คือ ความประหลาดใจของผมเอง เพราะไม่ปรากฏว่ามีพัสดุชิ้นนั้นถูกส่งไปเลย ไม่มีใบแจ้งให้ไปรับที่ไปรษณีย์ฯ ด้วยซ้ำ

เหตุการณ์ต่อมานานอีกหลายสัปดาห์ก็คือการโทรตามโทรทวงด้วยหลักฐานและหมายเลขพัสดุที่ได้รับมาว่าพัสุดชิ้นนั้นตกลงอยู่ที่ใดกันแน่ ทั้งการตรวจสอบผ่านบริการอัตโนมัติ ผ่านเว็บไซต์ คอลเซ็นเตอร์ จนกระทั่งถึงที่ทำการไปรษณีย์คลองกุ่มในที่สุด เมื่อเหตุการณ์ผ่านไปเดือนกว่า ทางโน้นบอกว่าได้ทำการจัดส่งไปแล้วสองรอบ ไม่มีผู้รับและออกใบแจ้งไว้ แต่ไม่มีคนไปเอา เลยบอกผมว่าขอให้เจ้าของพัสดุ (ผู้รับ) เอาหลักฐานไปรับพัสดุได้เอง ถึงตรงนี้ผมก็ชักโกรธว่าเราจะใช้บริการไปรษณีย์ทำไมกัน ในเมื่อทั้งชักช้าและไม่ถึงมือผู้รับก็ปานนั้น ก็เลยบอกเจ้าหน้าที่ไปว่าไม่เป็นไร ถ้างั้นก็จงจัดการส่งมันกลับคืนมาให้ผมซะดีๆ และโดยเร็วเสียด้วย…เพราะอารมณ์เสียแล้วจริงๆ (ตอนนั้น)

โปรดอ่านอย่างมีวิจารณญาณนะครับ เพราะบอกแล้วไม่ได้ต้องการจะประณามหรือต่อว่าใคร แค่นำมาบอกเล่าว่านอกจากการรถไฟไทยจะมีสำเนียงเสียงเรียกขานว่า “ถึงก็ช่าง ไม่ถึงก็ช่าง” แล้ว

…(ระบบ)การไปรษณีย์ไทยก็ชักอยากจะเอาอย่างบ้างเหมือนกันก็เท่านั้นเอง

ป.ล. ขณะนี้พัสดุชิ้นนี้ถูกประทับตราเปรอะเปื้อนบอกว่าส่งคืนผู้ฝาก พร้อมลายมือสำทับ “ให้คืนต้นทางด่วน”สมใจผมและมานอนรอผู้รับเดินทางมารับพัสดุชิ้นนี้ด้วยมือของผู้รับเองในอนาคตอันใกล้นี้

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s